Close
Login to Your Account
patriotaki.net
Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12
Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 11 έως 15 από 15
  1. #11
    Ο Ναός του Ηφαίστου (Θησείο)

    Στην Αθήνα του β' μισού του 5ου αιώνα π.Χ. είχε γίνει κοινό φαινόμενο η μείξη στοιχείων από τον ιωνικό και το δωρικό ρυθμό στο ίδιο κτήριο. Η παλιότερη περίπτωση αυτού του τύπου είναι το λεγόμενο "Θησείο". Αρχικά πιστευόταν ότι επρόκειτο για το ναό που αφιέρωσε στο Θησέα ο Κίμων. Ωστόσο, οι νεότερες μελέτες δείχνουν ότι πρόκειται μάλλον για αυτόν που οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ως Ηφαιστείο του Αγοραίου Κολωνού, δηλαδή ναό του Ηφαίστου και της Αθηνάς. Τέλος, ορισμένοι μελετητές πρότειναν να ταυτιστεί με το ναό της ’ρτεμης Ευκλείας.
    Το Ηφαιστείο είναι ο καλύτερα διατηρημένος αρχαίος ναός στη μητροπολιτική Ελλάδα. Ήταν χτισμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο εκτός από το στυλοβάτη, όπου χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος, και τη στέγη, που είχε πήλινη κεράμωση πάνω σε ξύλινο σκελετό. Εφαρμόστηκαν μικρής κλίμακας οπτικές διορθώσεις, που το έκαναν να φαίνεται καλύτερα από την Αγορά, και πιθανόν ολόκληρος ο σχεδιασμός του να έγινε με σκοπό αυτήν τη συγκεκριμένη προοπτική. Οι αρχιτεκτονικές μετρικές εκλεπτύνσεις, που εφαρμόστηκαν και στον Παρθενώνα, στο Ηφαιστείο απαντούν σε υπερβάλλουσα μορφή. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διάφορες εξηγήσεις, έτσι ώστε άλλοι να πιστεύουν ότι προηγείται του Παρθενώνα και άλλοι ότι έπεται. Το βέβαιο είναι ότι οι εργασίες άρχισαν περί το 449 π.Χ. Πιθανόν η κατασκευή του να είχε διακοπεί ήδη πριν από το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου, λόγω του κόστους του περίκλειου οικοδομικού προγράμματος στην Ακρόπολη. Η αφιέρωση πάντως των λατρευτικών αγαλμάτων του Ηφαίστου και της Αθηνάς χρονολογείται από επιγραφές στα έτη μεταξύ 421 και 415 π.Χ.
    Είχε σχεδιαστεί στην τυπική δωρική κάτοψη των 6Χ13 κιόνων με διαστάσεις στυλοβάτη 13,7Χ31,8 μέτρα. Ο πρόναος και ο οπισθόναος είχαν από δύο κίονες εν παραστάσι. Μόνο οι μετόπες των στενών πλευρών και οι δύο ακρινές κάθε μακριάς πλευράς έφεραν ανάγλυφη διακόσμηση. Το επιστύλιο του πρόναου έφερε συνεχόμενη ανάγλυφη ζωφόρο, ενώ εκείνο του οπισθόναου μόνο μεταξύ των δύο παραστάδων. Το εσωτερικό του ναού φανερώνει επιρροές από τον Παρθενώνα και πιθανόν πρόκειται για το τμήμα που ολοκληρώθηκε στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Είχε όπως και ο Παρθενώνας διώροφη (δίτονη κιονοστοιχία) εσωτερική κιονοστοιχία σε σχήμα "Π".

    Ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο

    Ένας άλλος ναός της ίδιας περιόδου είναι ο μαρμάρινος δωρικός ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Υπολογίζεται ότι η οικοδόμησή του άρχισε περί το 440 π.Χ. και τελείωσε στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Οι ομοιότητές του με το Ηφαιστείο έχουν οδηγήσει πολλούς μελετητές να αποδώσουν τους δύο ναούς στον ίδιο αρχιτέκτονα, έργα του οποίου έχουν επίσης θεωρηθεί ο ναός της Νέμεσης στο Ραμνούντα και ο ναός του ’ρη στις Αχαρνές, ο οποίος επί Ρωμαιοκρατίας μεταφέρθηκε στην Αγορά.
    Στο ναό του Ποσειδώνα χρησιμοποιήθηκαν ευρέως τα υλικά και οι εναπομείνασες δομές του προγενέστερου ναού στην ίδια θέση. Η ζωφόρος καταλάμβανε όχι μόνο το επιστύλιο του πρόναου, αλλά ολόκληρο το επιστύλιο της πρόστασης. Υπήρχαν αετωματικά γλυπτά, ενώ οι μετόπες δεν έφεραν γλυπτό διάκοσμο. Τα ακρωτήρια είχαν τη μορφή ανθεμίων και ελίκων. Είχε και αυτός 6Χ13 κίονες και διαστάσεις παρόμοιες με του Ηφαιστείου, όμως οι κίονές του ήταν πιο λεπτοί και ψηλότεροι. Η γεωγραφική θέση του φαίνεται και πάλι να επηρέασε καθοριστικά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, καθώς καταλάμβανε την κορυφή ενός ακρωτηρίου και θα φαινόταν έτσι καλύτερα από τη θάλασσα.


    Ο Ναός της Νέμεσης στο Ραμνούντα

    Οι εργασίες στο Ραμνούντα άρχισαν στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και θεωρείται ότι ο καινούργιος ναός ανεγέρθηκε σε αντικατάσταση παλαιότερου που κατέστρεψαν οι Πέρσες. Η τοποθέτηση του λατρευτικού αγάλματος και των ακρωτηρίων πρέπει να έγινε περί το 420 π.Χ. Ο ναός ήταν φτιαγμένος από ντόπιο μάρμαρο εκτός από τα ακρωτήρια που ήταν από πεντελικό. Είχε δωρικό πτερό με 6Χ12 κίονες ημιτελείς, χωρίς αυλακώσεις. Ούτε οι μετόπες ούτε η ζωφόρος, που περιέτρεχε το σηκό, έφεραν γλυπτές παραστάσεις.

  2. #12


    Η γλυπτική της Κλασικής περιόδου αντιπροσωπεύει τα κατεξοχήν επιτεύγματα της κλασικής τέχνης, αυτά ακριβώς στα οποία οφείλει το όνομά της και τα οποία σημάδεψαν την εξέλιξη της τέχνης στο Δυτικό κόσμο. Το πλέον ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η αρμονική ισορροπία των αντιθέσεων, πράγμα που άλλαξε οριστικά την εκφραστική δυνατότητα των εικαστικών τεχνών. Η σημασία που αποδόθηκε στο άτομο εκφράστηκε κυρίως μέσω της αδιάλλειπτης και αμφίρροπης σχέσης του ήθους και του πάθους. Η ανθρώπινη μορφή βρίσκεται στο επίκεντρο του φυσικού και πολιτικού γίγνεσθαι και η απεικόνισή της κατακτά την αρτιότητα χάρις στην τελειοποίηση της τεχνικής. Οι έλληνες γλύπτες πέρασαν σταδιακά και χωρίς βαθιές ρήξεις από τα αρχαϊκά πρότυπα στον αυστηρό ρυθμό, καθώς μπορούσαν πια ν' αναπαριστούν ρεαλιστικά το ανθρώπινο σώμα σε κίνηση ή ανάπαυση. Ταυτόχρονα δεν έπαψαν να ενδιαφέρονται για την ανασύσταση της φόρμας από τα συνθετικά στοιχεία της, για το ακριβές σχέδιο και την αναλογία των μερών, χαρακτηριστικά που συναντάμε ήδη ανεπτυγμένα στην πρώιμη κλασική γλυπτική. Ενώ η κυρίως επιδίωξή τους ήταν η απόδοση της ιδανικής μορφής, κατάφεραν επίσης να αναδείξουν το ειδικό και ατομικό υπό το φως του γενικού και αρχετυπικού. Αυτό οδήγησε στην τέχνη του πορτρέτου, του οποίου ο ρεαλισμός κορυφώθηκε στις κατοπινές περιόδους.
    Η πορεία αυτή δεν αποτέλεσε απλά φυσική εξέλιξη, αλλά συνδεόταν με την ανανεωμένη αυτοπεποίθηση, την αισιοδοξία αλλά και την ανησυχία που γεννήθηκαν μετά τη νίκη κατά των Περσών. Στα ερωτήματα για την ύβρι, τη νέμεσι και το θάμβος, που το δράμα έθετε την ίδια εποχή, η γλυπτική απαντούσε με την ήρεμη βεβαιότητα του ανθρώπου που έχει πλήρη συνείδηση του κόσμου και του εαυτού του μέσα σ' αυτόν. Η καινοφανής ποιότητα που χαρακτηρίζει τις μορφές στα χρόνια του Παρθενώνα αντλεί το δυναμισμό της από την ανάδειξη της Αθήνας σε ηγέτιδα δύναμη, τις ανθρωποκεντρικές τάσεις της φιλοσοφίας και την ορθολογιστική προσέγγιση των επιστημών.
    Η γλυπτική στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. υπέστη -όπως και ολόκληρη η αθηναϊκή κοινωνία- τις συνέπειες του Πελοποννησιακού πολέμου. Ο κόσμος της αρμονίας ξέφυγε από τον έλεγχο και στον πλούσιο ρυθμό το πάθος υπερτερούσε του ήθους. Η εκφραστικότητα των μορφών δηλωνόταν με χειρονομίες, στροβιλισμούς των σωμάτων και συσπάσεις των προσώπων. Τα στοιχεία αυτά διαδόθηκαν ακόμα περισσότερο κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν η γλυπτική έδειξε να γοητεύεται από την εξερεύνηση της ανθρώπινης εμπειρίας αποδίδοντας τη συγκίνηση, τη χάρη, τη μανία, τον πόθο ή τον αισθησιασμό στα όρια του ερωτισμού.
    Η γλυπτική των κλασικών χρόνων δημιούργησε τα αριστουργήματά της κυρίως σε χαλκό. Για τα έργα αυτά γνωρίζουμε ελάχιστα και συχνά καλούμαστε να εκτιμήσουμε την ποιότητά τους μέσα από μαρμάρινα ρωμαϊκά αντίγραφα ή από τα λιγοστά μαρμάρινα πρωτότυπα που σώθηκαν. Μεταξύ των τελευταίων συγκαταλέγονται και τα αρχιτεκτονικά γλυπτά, τα επιτύμβια και τα αναθηματικά ανάγλυφα που είχαν εντελώς διαφορετική λειτουργία από τα ελεύθερα γλυπτά.
    Το πρόβλημα της ταύτισης των αντιγράφων και της απόδοσης του πρωτοτύπου σε συγκεκριμένο γλύπτη είναι αρκετά περίπλοκο, καθώς πολλές και διαφορετικές απόψεις έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί για τα περισσότερα από αυτά. Σε αρκετές περιπτώσεις ούτε η χρήση των πηγών ούτε οι στυλιστικές αναλύσεις επαρκούν. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι χωρίς την ελληνολατρεία των Ρωμαίων οι γνώσεις μας για την ελληνική γλυπτική θα ήταν πολύ φτωχότερες.

  3. #13


    Τα γλυπτά του Παρθενώνα συνδέονται στενά με τη μορφή του κτίσματος και τη σημασία του. Τόσο το είδος και το θέμα όσο και οι τεχνικές λεπτομέρειες των γλυπτών συνιστούν ένα ενιαίο σύνολο με το αρχιτεκτόνημα. Η τύχη τους ακολουθεί την πολυκύμαντη ιστορία του ναού, ο οποίος υπέστη πυρκαγιές, βομβαρδισμούς, μετατροπές και λεηλασίες. Kατά την Αρχαιότητα εκδηλώθηκε τουλάχιστον μια πυρκαγιά, πιθανόν στα χρόνια των Αντωνίνων (2ος αιώνας μ.Χ.). Τα κεντρικά γλυπτά του ανατολικού αετώματος αφαιρέθηκαν τον 6ο ή 7ο αιώνα μ.Χ., για να χτιστεί η κόγχη του ιερού, όταν ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία. Αν και μεγάλο μέρος του διακόσμου καταστράφηκε κατά το βομβαρδισμό της Ακρόπολης από το Μοροζίνι το 1687, σώθηκαν αρκετά τμήματα γλυπτών, ώστε να μπορούμε ν' ανασυστήσουμε τις δύο αετωματικές συνθέσεις και να προσδιορίσουμε τη σειρά των παραστάσεων της ζωφόρου.
    Αρκετά οφείλουμε στα σχέδια που φιλοτέχνησε ο J. Carrey, λίγο πριν από την ενετική πολιορκία (1674). Τα περισσότερα από τα γλυπτά αποσπάστηκαν από το οικοδόμημα μεταξύ του 1799 και 1812 από το λόρδο Έλγιν και κατέληξαν στο Βρετανικό Μουσείο. Ορισμένα βρίσκονται ακόμη στην Ακρόπολη και ελάχιστα έφτασαν στο Λούβρο.

    Τόσο για τα αρχιτεκτονικά μέλη όσο και για τα γλυπτά του Παρθενώνα έχει χρησιμοποιηθεί πεντελικό μάρμαρο. Μια χοντρική επεξεργασία των κομματιών που προορίζονταν για τα γλυπτά γινόταν απευθείας στα λατομεία. Κατόπιν μεταφέρονταν στην Ακρόπολη, όπου και γινόταν η τελική λάξευση. Από τις επιγραφές με τους λογαριασμούς των εργασιών μαθαίνουμε ότι οι εργασίες για τους κίονες δεν είχαν ολοκληρωθεί το 442/1 π.Χ., γεγονός που σημαίνει ότι οι μετόπες τοποθετήθηκαν αργότερα. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο πως δουλεύονταν ήδη νωρίτερα. Οι μεγάλες αποκλίσεις στην ποιότητα της εργασίας και την τεχνοτροπία των διάφορων μετόπων φανερώνει δουλειά διαφορετικών καλλιτεχνών.
    Είναι προφανές ότι η εργασία στις μετόπες αποτέλεσε κριτήριο επιλογής των πιο ταλαντούχων από το πλήθος των τεχνιτών που είχε συρρεύσει στην Αθήνα από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Η ζωφόρος τοποθετήθηκε πιθανόν το 438 π.Χ., ενώ τα αετώματα πρέπει να είχαν ολοκληρωθεί ως το 432 π.Χ., εφόσον τότε χρονολογούνται και οι τελευταίες πληρωμές.

    Είναι γνωστό, κυρίως από τον Πλούταρχο, ότι ο Περικλής είχε ορίσει επιστάτη των εργασιών το Φειδία. Αν και το όνομά του αναφέρεται συχνά σε σχέση με την κλασική τέχνη, αγνοούμε βασικά στοιχεία για τον ίδιο, όπως το βαθμό εξοικείωσής του με τη σκέψη του Αναξαγόρα και του Πρωταγόρα, το πόσο στενά συνδεόταν με τον Περικλή και το βαθμό συνεργασίας τους στη διαμόρφωση του προγράμματος της γλυπτής διακόσμησης του Παρθενώνα. Αν και δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε ποια από τα σωζόμενα γλυπτά μπορεί να εκτελέστηκαν από τον ίδιο, το πνεύμα και το ύφος της γλυπτικής του διακρίνεται τόσο στη ζωφόρο όσο και στις αετωματικές συνθέσεις. Ως συνεργάτες του Φειδία στη επίβλεψη και τη δημιουργία του γλυπτού διακόσμου του Παρθενώνα αναφέρονται συχνά οι μαθητές του: Αλκαμένης ο Αθηναίος και Αγοράκριτος ο Πάριος.

  4. #14
    Εκπαίδευση

    Στην κλασική Αθήνα ένα μεγάλο μέρος του αντρικού πληθυσμού γνώριζε γραφή και ανάγνωση, όπως προκύπτει από τις σχετικές αναφορές στα έργα του Αριστοφάνη. Στο τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.X. δεν υπήρχαν αναλφάβητοι στα πρόσωπα των κωμωδιών του. Ακόμη και ο χωρικός Στρεψιάδης στις Νεφέλες και ο αλλαντοπώλης Αγοράκριτος στους Ιππής γνώριζαν γράμματα. Παρ' όλα αυτά μαρτυρούνται και οι περιπτώσεις αναλφαβητισμού, όπως ενός Αθηναίου που το 482 π.Χ. ζήτησε από τον ίδιο τον Αριστείδη να γράψει το όνομά του πάνω στο όστρακο του οστρακισμού, καθώς εκείνος δε γνώριζε γραφή. Δεν υπάρχουν αναφορές στην εκπαίδευση των γυναικών, αν και ορισμένες ήταν εγγράμματες.
    Η εκπαίδευση ήταν ελεύθερη και είχε αφεθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Παρ' όλα αυτά, οι αθηναϊκοί νόμοι καθόριζαν τις ώρες λειτουργίας των ιδιωτικών σχολείων, τον αριθμό και τις ηλικίες των μαθητών και επέβαλλαν κρατικό έλεγχο στους δασκάλους. Είναι ενδιαφέρον ότι ο δάσκαλος δεν κρινόταν σε ζητήματα που άπτονταν του γνωστικού του πεδίου αλλά σε θέματα συμπεριφοράς. Οι ημέρες της σχολικής αργίας εξαρτώνταν από τον κύκλο του ετήσιου εορτολογίου και οι περισσότερες ήταν συγκεντρωμένες στη διάρκεια του μήνα Ανθεστηριώνα (Φεβρουαρίου).
    H στοιχειώδης σχολική εκπαίδευση περιλάμβανε τρεις τομείς διδασκαλίας: τα γράμματα, τη γυμναστική και τη μουσική. Τα παιδιά ξεκινούσαν το σχολείο σε ηλικία 7 ετών. Τα σχολικά χρόνια ήταν συνολικά περίπου δέκα, αλλά, καθώς η διδασκαλία ήταν ιδιωτική, μόνο οι εύποροι είχαν την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσουν πέρα από τη βασική εκπαίδευση των τριών ή τεσσάρων ετών. Η πολιτεία βέβαια προνοούσε για τα παιδιά όσων είχαν σκοτωθεί σε πολέμους επιχορηγώντας τις σπουδές τους με κρατικά έξοδα.
    Οι μαθητές που προέρχονταν από εύπορες οικογένειες συνοδεύονταν στο σχολείο από τον παιδαγωγό, έναν έμπιστο δούλο. Αυτός μετέφερε τις κερωμένες πλάκες, την πένα, τα βιβλία και την κιθάρα ή τον αυλό του μαθητή και συχνά παρέμενε στην αίθουσα διδασκαλίας για όσο διάστημα το παιδί βρισκόταν εκεί. Τέλος, βοηθούσε το μαθητή στη μελέτη του.

  5. #15
    Γράμματα

    Οι ταχείς ρυθμοί εξέλιξης των δημοκρατικών θεσμών και η ενίσχυση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης της Αθήνας στην Κλασική περίοδο δημιούργησαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και διαμόρφωση του λόγου σε πολλά είδη.
    Η ανάγκη να εξηγηθεί η απρόσμενη νίκη κατά των Περσών, αλλά και να ερευνηθούν τα αίτια της καταστροφής από τον Πελοποννησιακό πόλεμο οδήγησαν στην ανάπτυξη της ιστοριογραφίας.
    Το δικαίωμα του κάθε πολίτη να προσφεύγει στα δικαστήρια, αλλά και να αγορεύει στην Eκκλησία του δήμου προώθησε τη ρητορική, ενώ οι συγκρούσεις παλαιών και νέων θεσμών προβλήθηκαν στο θέατρο και απασχόλησαν τους σοφιστές.
    Τέλος, η αναζήτηση καθολικών ερμηνειών σχετικά με τις βασικές έννοιες και τις αξίες της ζωής (ηθικό, καλό, ωραίο) εκφράστηκε στη φιλοσοφία.

    Στην κλασική Αθήνα γνώρισε μεταξύ άλλων μεγάλη ανάπτυξη η ιστοριογραφία. "Πατέρα της Ιστορίας", pater historiae, (De legibus 1,5) ονόμασε ο Κικέρωνας τον Ηρόδοτο και έτσι έχει πλέον καθιερωθεί να ονομάζεται.
    Πριν εξεταστεί το έργο του Ηροδότου είναι σκόπιμο να γίνει αναφορά στους προδρόμους της ιστοριογραφίας και στη σημασία του όρου ιστορία.
    Τα πρώτα σπέρματα ιστορικότητας συναντώνται ήδη στα ομηρικά έπη: οι γενεαλογίες ηρώων, καθώς και η χρονική και αιτιώδης διαδοχή γεγονότων επιτρέπουν την άποψη ότι ο συνθέτης των επών διέθετε ιστορική συνείδηση. Πιο κοντά στην ιστορία όμως βρίσκονται τα έργα των ιώνων λογογράφων.
    Λογογράφους ονόμασε ο Θουκυδίδης όλους όσους έγραψαν πριν από τον ίδιο. Ο Ηρόδοτος χρησιμοποιεί τον όρο λογοποιοί για να διακρίνει τους ποιητές από τους πεζογράφους. Aργότερα, ο όρος χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει εκείνους που γράφουν λόγους, δηλαδή τους ρήτορες.
    Ο όρος ιστορία προέρχεται από τη ρίζα Fιδ- (vid), που σημαίνει βλέπω. Έτσι φτάνουμε στη λέξη ίστωρ, με την οποία δηλώνεται εκείνος που έχει δει κάτι και μπορεί να παρουσιαστεί ως αυτόπτης μάρτυρας. Ιστορία λοιπόν είναι η εξερεύνηση και διήγηση με βάση την προσωπική παρατήρηση. Με την πάροδο του χρόνου δεν ήταν αναγκαία η άμεση αυτοψία, έφτανε και η αφήγηση από αυτόπτες μάρτυρες, αρκεί αυτή να συνοδευόταν από ορθολογική κριτική των πηγών. Με βάση το κριτήριο αυτό ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι ο Θουκυδίδης, ενώ ο Ηρόδοτος δεν έχει ακόμα φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Συνεχιστής του έργου του Θουκυδίδη ήταν ο Ξενοφών. Ονόματα και αποσπάσματα έργων άλλων εκπροσώπων της ιστοριογραφίας έχουν επίσης φτάσει ως εμάς, μεταξύ των οποίων είναι και ο Ελλάνικος.

    Hρόδοτος

    Ο Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό έζησε περίπου από το 485 μέχρι το 425 π.Χ. Ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, που φαίνεται ότι είχε και καρικές ρίζες. Από την αρχαία παράδοση μαθαίνουμε ότι πολέμησε τον τοπικό τύραννο, εξορίστηκε και πέρασε μεγάλο διάστημα στη Σάμο. Η επόμενη πληροφορία τον φέρνει στην αθηναϊκή αποικία της νότιας Ιταλίας, τους Θουρίους, της οποίας ίσως να έγινε πολίτης, όπου και πέθανε.
    Ο Ηρόδοτος έκανε πολλά ταξίδια, ένα στο Βορρά μέχρι και τη νότια Pωσία και άλλα μικρότερα στη Βαβυλώνα, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Tότε ίσως πραγματοποιήθηκε και η επίσκεψή του στην Αίγυπτο, όπου έμεινε τέσσερις μήνες. Την περίοδο παραμονής του στους Θουρίους πιθανόν ταξίδεψε στην Κυρηναϊκή, ενώ είναι σίγουρο ότι επισκέφθηκε το Αιγαίο και την ηπειρωτική Ελλάδα. Το σκοπό των ταξιδιών του δεν τον ξέρουμε σίγουρα: έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οφείλονταν σε εμπορικά ενδιαφέροντα, ενώ κατά την αρχαία παράδοση ο Hρόδοτος ανήκει μάλλον στην κατηγορία του διανοούμενου ταξιδιώτη, ο οποίος συνδύαζε τη γνωριμία άλλων λαών με τη δραστηριότητά του ως ομιλητή σε δημόσιες συναθροίσεις.
    Αποτελεί τον κύριο εκπρόσωπο τόσο της ιωνικής ιστοριογραφίας όσο και της αττικής λογοτεχνίας. Η Αθήνα απέκτησε με τον Ηρόδοτο ένα συγγραφέα που εξήγησε στον ελληνικό κόσμο τα επιτεύγματα και τον τρόπο ζωής της, αφού μέσα από την Ιστορίη τού δόθηκε η δυνατότητα, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στους Περσικούς πολέμους, να παρουσιάσει τον τρόπο σκέψης και δράσης των Αθηναίων, του οποίου ο Θουκυδίδης θα φροντίσει να παρουσιάσει τα αποτελέσματα. Το έργο του Ηροδότου μάλλον δημοσιεύτηκε γύρω στο 425 π.Χ., μπορεί όμως να θεωρηθεί σίγουρο ότι στην Αθήνα ήταν ήδη γνωστό πριν από τη δημοσίευσή του.

    Θουκυδίδης

    Ο Θουκυδίδης γεννήθηκε πιθανώς στις αρχές της δεκαετίας του 450 π.Χ. στο δήμο Αλιμούντα και καταγόταν από το γένος των Φιλαϊδών, ένα από τα πιο γνωστά της Αθήνας, το οποίο ανήκε στη συντηρητική παράταξη. Η αντίληψη ότι και ο ίδιος ήταν συντηρητικών αρχών, παρά το θαυμασμό του στον Περικλή, πρέπει να αντιμετωπίζεται με προσοχή. Η κριτική του σε πολιτικές πρακτικές και κοινωνικές συμπεριφορές πήγαζε από τις ιδιαίτερες συνθήκες της εποχής του, όπως διαμορφώθηκαν στη διάρκεια και εξαιτίας του Πελοποννησιακού πολέμου, τη σημαντικότερη, όπως ο ίδιος λέει, σύρραξη στον ελληνικό κόσμο. Την κριτική του άλλωστε συμμερίζονταν και άλλοι συγγραφείς της εποχής, όπως ο Ευριπίδης.
    Η οικογένειά του είχε περιουσία στη Θράκη, στα μεταλλεία χρυσού. Εκεί κατέφυγε όταν εξορίστηκε από τους Αθηναίους, εξαιτίας της αποτυχίας του να βοηθήσει αποτελεσματικά την Αμφίπολη ως ναύαρχος της περιοχής κατά την επίθεση του Βρασίδα (424 π.Χ.). Αν αυτοί ήταν οι πραγματικοί λόγοι της εξορίας του ή υπήρχαν πολιτικά αίτια και οι αντίπαλοί του απλά χρησιμοποίησαν την περίπτωση της Αμφίπολης παραμένει άγνωστο. Στην Αθήνα επέστρεψε μετά το τέλος του πολέμου. Ο χρόνος και ο τόπος του θανάτου του δεν είναι με απόλυτη βεβαιότητα γνωστά (ο θάνατός του υπολογίζεται μεταξύ 404 και 399 π.Χ.).
    Η περίοδος στην οποία έζησε ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζεται από έντονα φαινόμενα σε όλους τους τομείς. Στην πολιτική δέσποζε η μορφή του Περικλή, επί του οποίου το δημοκρατικό πολίτευμα διευρύνθηκε υπέρ των κατώτερων τάξεων. Στον πνευματικό τομέα αναπτύχθηκε η κίνηση των σοφιστών, η οποία επηρέασε το σύνολο των πνευματικών δραστηριοτήτων. Στοιχεία της διδασκαλίας τους διέπουν το έργο του Θουκυδίδη, την Ιστορία.
    Από τον Ηρόδοτο διαφέρει καταρχήν σε τρία βασικά σημεία: 1. ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας του, 2. επηρεασμένος από τη ρητορική και τη σοφιστική έγραψε σύγχρονη ιστορία και 3. έγραφε ιστορία έχοντας ενεργό δράση στα τεκταινόμενα της εποχής του. Η κυριότερη όμως διαφορά βρίσκεται στη μέθοδο που ακολούθησε ο Θουκυδίδης στην εξέταση των γεγονότων. Αρνείται οποιαδήποτε μεταφυσική εξήγηση, χρησιμοποιεί τη διαλεκτική, διαχωρίζει τις αιτίες από τις αφορμές, συνάγει από τους συλλογισμούς του συμπεράσματα και εκφράζει άποψη. Η παράθεση δημηγοριών κάνει το έργο όχι μόνο πιο ζωντανό, αλλά δίνει τη δυνατότητα στον ιστορικό να δείξει τις σκέψεις και την ψυχολογία των δρώντων πολιτικά προσώπων.

Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12

Παρόμοια Θέματα

  1. Η Περίοδος του Μεσοπολέμου 1923-1940
    Από steangle in forum 1821 μέχρι 1970
    Απαντήσεις: 4
    Τελευταίο Μήνυμα: 03.09.2007, 09:42
  2. Μέση Βυζαντινή Περίοδος (610 - 1204)
    Από steangle in forum 324 μ.X. μέχρι 1453 μ.X.
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 30.08.2007, 10:18
  3. Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδος (324-610)
    Από steangle in forum 324 μ.X. μέχρι 1453 μ.X.
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 29.08.2007, 17:42
  4. Αρχαική Περίοδος
    Από steangle in forum 1000 π.X. μέχρι 324 μ.X.
    Απαντήσεις: 1
    Τελευταίο Μήνυμα: 29.08.2007, 16:18
  5. Γεωμετρική Περίοδος
    Από steangle in forum 1000 π.X. μέχρι 324 μ.X.
    Απαντήσεις: 0
    Τελευταίο Μήνυμα: 29.08.2007, 16:09

Ετικέτες γι αυτό το Θέμα (tags)

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα
  • Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα
  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε συνημμένα
  • Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας
  •  
Σχετικά με εμάς
Το patriotaki.net βρίσκετε τα τελευταία 10 χρονια κοντά σας, για να προσφέρει έναν virtual τόπο συναντήσεως με δυνατότητα να ανταλλάσσονται χρήσιμες πληροφορίες. Ομογενείς,Μετανάστες και Έλληνες στην πατρίδα μας δίνουν χρήσιμες συμβουλές και πληροφορίες στο forum της ιστοσελίδας. Στήριξε και βοήθησε τον συνάνθρωπο σου, εθελοντικά και αφιλοκερδώς. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει με ένα μήνυμα μια βοήθεια σε ένα "πατριωτάκι" που ίσως περνάει την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του μέσα στο άγχος και την αβεβαιότητα για το μέλλον.

patriotaki.net - Ο Ελληνισμός στο Διαδίκτυο - Μετανάστευση, Ελλάδα και Ομογένεια

patriotaki - connecting greek people
Join us
Like