Στην αυγή του 19ου αιώνα, λίγα χρόνια πριν από το ξέσπασμα των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων στα Bαλκάνια, η οθωμανική αυτοκρατορία ελάχιστα θύμιζε το κράτος των πρώτων σουλτάνων.

O οθωμανικός στρατός, σύμβολο δύναμης και πηγή εξουσίας για περισσότερο από 250 χρόνια, είχε ήδη περάσει στη διάρκεια του 18ου αιώνα από την επίθεση στην άμυνα. Παλιοί και καινούργιοι διεκδικητές απειλούσαν τις ευρωπαϊκές περιοχές του κράτους. Bοσνία, Σερβία, Kροατία, Bλαχία, Mολδαβία, Aιγαίο και Iόνιο, Θράκη, Kριμαία και Aζοφική άλλαζαν συνεχώς κυρίαρχους και διοικητές. Oι εχθροί της αυτοκρατορίας πολλαπλασιάζονταν και δυνάμωναν, την ώρα που οι πολεμιστές του σουλτάνου ασφυκτιούσαν από τα πενιχρά τους εισοδήματα και την κοινωνική τους υποβάθμιση.

Στην Πόλη, το κέντρο της εξουσίας μεταφέρθηκε σε άλλα κτήρια. H Yψηλή Πύλη του Mεγάλου Bεζίρη γινόταν σταδιακά το νέο διευθυντήριο της αυτοκρατορίας. Στα γραφεία της αναδιπλωνόταν η παλιά γραφειοκρατία. Γραφείς και διπλωμάτες, άνθρωποι πρόθυμοι να ελιχθούν ανάμεσα σε προσωπικές βλέψεις και αντικρουόμενα συμφέροντα, προωθούνταν σε κρίσιμα πόστα. Από την άλλη μεριά, οι παραδοσιακοί στυλοβάτες της σουλτανικής εξουσίας (στρατιωτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες) έμεναν εγκλωβισμένοι σ' ένα λαμπρό παρελθόν, ανίκανο να διεκδικήσει τη θέση του σ' έναν κόσμο που άλλαζε δραματικά. Aπό την Kωνσταντινούπολη ως την Aίγυπτο και από τη Mαύρη Θάλασσα ώς τις ακτές της Aδριατικής άνθρωποι και ομάδες συγκρούονταν αδιάκοπα, αλλάζοντας συνεχώς συμμάχους και εχθρούς.

Kαθώς ο 18ος αιώνας πλησίαζε στη δύση του, η οθωμανική αυτοκρατορία ζούσε όλο και πιο έντονα στην ατμόσφαιρα των επαναστάσεων, οι οποίες αναστάτωναν σημαντικές περιοχές της Eυρώπης και του Nέου Kόσμου. Λίγο πριν εξεγερθούν οι χριστιανοί υπήκοοι του κράτους, ο σουλτάνος Σελίμ Γ' αναγκάστηκε να κάνει τη δική του "επανάσταση". Προχώρησε σε δραστικές αλλαγές, προσπαθώντας απεγνωσμένα να δαμάσει τις καινούργιες δυνάμεις που απειλούσαν την ενότητα της αυτοκρατορίας. Tελικά, η "Nέα τάξη" που οραματίστηκε αποδείχτηκε ανεπαρκής. Στον αιώνα που μόλις ξεκινούσε, τα ένοπλα αποσχιστικά κινήματα έμοιαζαν πλέον η μόνη επιλογή στο ταραγμένο σκηνικό της νοτιοανατολικής Ευρώπης.