Close
Login to Your Account
patriotaki.net
Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίαΤελευταία
Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 11 έως 20 από 26
  1. #11
    Μέρος 11

    Όπως ανέφερα στα προηγούμενα άρθρα μου, φτάσαμε στη Μελβούρνη στα τέλη Ιανουαρίου. Χειμώνας στην Ελλάδα και καλοκαίρι στην Αυστραλία. Στην αρχή, το βλέπαμε πάρα πολύ θετικά το γεγονός και ήμασταν χαρούμενοι που φεύγαμε από τα κρύα και ερχόμασταν στις ζέστες, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική!

    Τις πρώτες μέρες στην Μελβούρνη, ήμασταν υπό την επήρεια του “jet lag” και δεν καταλαβαίναμε και πολύ τη διαφορά της θερμοκρασίας και του κλίματος γενικά. Θυμάμαι ένα απόγευμα που καθόμουν στον πίσω κήπο των φίλων που μας φιλοξενούσαν και είδα ένα σμήνος πράσινων παπαγάλων να «επιτίθενται» στην αχλαδιά του γείτονα και να κατασπαράζουν τα αχλάδια! Το συνδύασα έτσι στο μυαλό μου, ότι είχαμε έρθει στα τροπικά κλίματα! Επιπλέον, με το που βράδιαζε, ήταν αδύνατο να κάτσεις έξω στο κήπο χωρίς να σε ρημάξουν τα κουνούπια… Έπρεπε οπωσδήποτε να πασαλειφτείς με απωθητικό, αλλιώς…. Μιλάμε για διαφορετικά κουνούπια από τα Ευρωπαϊκά: Τσίμπημα που πονάει και φαγουρίζει συγχρόνως!
    Μιας και ανέφερα το “jet lag”, να σας περιγράψω λίγο τι είναι αυτό και πως το ζήσαμε εμείς σαν εμπειρία: Η Ελλάδα με την Αυστραλία (τη Μελβούρνη συγκεκριμένα) απέχουν 15.000 χιλιόμετρα! Αυτό σημαίνει ότι οι δύο χώρες είναι σε διαμετρικά αντίθετα σημεία του πλανήτη μας. Η Ευρώπη στο βόρειο ημισφαίριο και η Αυστραλία στο νότιο. Η διαφορά είναι πάρα πολύ μεγάλη και έτσι οι ώρες είναι πολύ διαφορετικές (όπως κι οι εποχές). Όταν στην Ελλάδα είναι χειμώνας και στην Αυστραλία καλοκαίρι, η διαφορά των ωρών είναι 9 ώρες (μπροστά η Αυστραλία), ενώ όταν είναι καλοκαίρι στην Ελλάδα και χειμώνας στην Αυστραλία, η διαφορά γίνεται 7 ώρες (αυτό συμβαίνει γιατί εφαρμόζεται η χειμερινή και η καλοκαιρινή ώρα στις δύο ηπείρους αντίστοιχα). Έτσι λοιπόν, όταν κάποιος φεύγει από την Ελλάδα και έρχεται στην Αυστραλία, παθαίνει “jet lag” λόγω της μεγάλης διαφοράς της ώρας. Το βιολογικό ρολόι απορυθμίζεται για μερικές μέρες και έτσι υπάρχουν διαταραχές στον ύπνο, στις ώρες του φαγητού κλπ.
    Αν και έχω ταξιδέψει σχεδόν σε όλο τον κόσμο, είναι η πρώτη φορά που το “jet lag” με επηρέασε τόσο πολύ. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καθόλου καλά εκείνα τα πρώτα βράδια, δεν μπορούσα να φάω κανονικά και είχα συνεχώς πονοκέφαλο. Γενικώς, ένοιωθα να υποφέρω πάρα πολύ. Η Τερέζα επηρεάστηκε λιγότερο, ενώ τα παιδιά φαίνεται να επηρεάστηκαν ελάχιστα. Έχοντας ταξιδέψει τόσο πολύ, μου φαινόταν απίστευτο ότι μου συνέβαινε αυτό το πράγμα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μετά από τόσο καιρό, το αποδίδω πρωτίστως στη κακή ψυχολογία (δες το άρθρο μου σχετικά με την αναχώρηση μας από την Ελλάδα) αλλά και στην ηλικία…. Όσο μεγαλύτερος είσαι, τόσο χειρότερο….
    Καθώς περνούσαν εκείνες οι πρώτες μέρες όμως κι ενώ είχαμε αρχίσει να ξεπερνάμε το “jet lag”, διαπιστώσαμε ότι αρχίσαμε να μην αντέχουμε και πολύ τη ζέστη στην οποία βρισκόμασταν (γύρω στους 32 βαθμούς), με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κοιμηθούμε καλά τα βράδια. Το πάθαμε και οι τέσσερις αυτό. Καταλαβαίναμε ότι για τα σώματά μας, το βιολογικό μας ρολόι έλεγε ότι «είναι χειμώνας» και δεν λειτουργούσε κανονικά. Από το κρύο και τη «χειμέρια νάρκη» του χειμώνα της Ελλάδας, βρισκόμασταν σε κλίμα σχεδόν τροπικό!
    Μας πήρε περίπου δύο μήνες να προσαρμοστούμε αρχικά (προσοχή στο «αρχικά») στην ξαφνική αλλαγή του κλίματος. Εν τω μεταξύ, είχαμε μετακομίσει πλέον στο σπίτι μας και παράλληλα βρισκόμασταν στο φθινόπωρο της Αυστραλίας.
    Να εξηγήσω στο σημείο αυτό ότι οι εποχές είναι εντελώς ανάποδα μεταξύ βορείου και νοτίου ημισφαιρίου με αποτέλεσμα, όταν είναι χειμώνας στην Ευρώπη, να είναι καλοκαίρι στην Αυστραλία. Από το Μάρτιο έως τον Μάιο είναι φθινόπωρο και από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο είναι χειμώνας. Ακούγεται παράξενο για κάποιον που ζει όλη του τη ζωή στο βόρειο ημισφαίριο να του λένε ότι από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο είναι χειμώνας και καταλαβαίνω ότι αν δεν το ζήσει κάποιος, δεν μπορεί να το αντιληφθεί.
    Τους πρώτους 2 μήνες λοιπόν, ήταν αρκετά δύσκολο να προσαρμόσουμε τη φυσιολογική λειτουργία του σώματος μας, στα νέα δεδομένα και στη καινούργια κατάσταση. Εκεί γύρω στο Πάσχα, θυμάμαι ότι νοιώσαμε τις πρώτες δροσιές, αλλά ήδη είχαμε δει αρκετή βροχή (φαινόταν ότι θα ήταν μια καλή χρονιά για τα αποθέματα νερού). Ήταν φθινόπωρο και οσονούπω, ερχόταν ο χειμώνας. Ρωτάγαμε όλους τους φίλους και γνωστούς πως θα είναι ο χειμώνας και όλοι μας μίλαγαν για τη βροχή και τη συννεφιά και λιγότερο για το κρύο. Όλοι μας έλεγαν με γλαφυρά λόγια για το χαλάζι μεγέθους μπάλας του γκολφ που είχε ρίξει στη Μελβούρνη την προηγούμενη χρονιά και είχε κάνει τεράστιες ζημιές, αλλά όλοι έλεγαν ότι δεν κάνει και πολύ κρύο (σε σύγκριση με την Ελλάδα) και βλέπαμε επίσης ότι τα σπίτια δεν είχαν και πολλή μόνωση (διπλά τζάμια κλπ) και θέρμανση σαν τα σπίτια στην Ελλάδα και φανταζόμασταν ότι θα είναι πιο ήπιο το κρύο. Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική…
    Από τις αρχές Μαΐου, βλέπαμε πλέον συννεφιά σε καθημερινή βάση. Μου θύμισε Αγγλία (τυχαίο που ήρθαν οι Άγγλοι πρώτοι εδώ;) και είχαμε βροχή όλο και πιο συχνά. Προς το τέλος Ιουνίου, ο καιρός μας είχε πλέον δείξει πως θα εξελιχθεί: Συνεχής, καθημερινή συννεφιά με συχνή βροχή. Θερμοκρασία το πρωί 6-7 βαθμούς και 13-14 το μεσημέρι. Θα μου πείτε ότι αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με τα κρύα και τον βαρύ χειμώνα της Ελλάδας. Όμως, η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Στην Ελλάδα, οι διακυμάνσεις του καιρού είναι πολύ μεγάλες από μέρα σε μέρα. Στην Αυστραλία περάσαμε περίπου 3 μήνες με τον ίδιο ακριβώς καιρό (όπως σας περιέγραψα παραπάνω). Ο μονότονος αυτός καιρός αναπόφευκτα, σε επηρεάζει πάρα πολύ και οργανικά και ψυχολογικά.
    Κάπου μέσα στον Αύγουστο, εγώ και η Τερέζα καταλάβαμε ότι το σώμα μας είναι σε πολύ μεγάλη πίεση. Για τα παιδιά δεν υπήρχε απολύτως κανένα πρόβλημα: το βιολογικό τους ρολόι είχε ισορροπήσει πλήρως στην αλλαγή του κλίματος, αλλά εμείς δεν μπορούσαμε να προσαρμοστούμε και πολύ καλά. Υποφέραμε από το κρύο, όσο αστείο κι αν αυτό φαίνεται!
    Αυτά σχετικά με τον καιρό στη Μελβούρνη. Η Αυστραλία είναι όμως μία τεράστια ήπειρος που βρίσκεται ανάμεσα στον ισημερινό και την Ανταρκτική και ανάμεσα στον Ινδικό και στον Ειρηνικό ωκεανό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συναντά κανείς πολύ διαφορετικά κλίματα σε διάφορα μέρη της ηπείρου. Από τις μεγάλες πόλεις, το Σύδνεϋ και η Αδελαΐδα έχουν πιο ήπιο κλίμα από τη Μελβούρνη, το Περθ έχει κλίμα ωκεάνιο-μεσογειακό, το Ντάργουιν έχει κλίμα τροπικό, ενώ η Τασμανία έχει κλίμα ωκεάνιο-ψυχρό.

  2. #12
    Μέρος 12

    (Σήμερα, αντί άρθρου, έχουμε μια επιστολή του Άρη για τον φίλο του τον Τάκη. Ο Τάκης είναι ένας από τους πολλούς φίλους που έχουν επικοινωνήσει μαζί του και τον ρωτούν σχετικά με την νέο-μετανάστευση στην Αυστραλία)

    Καταλαβαίνω το πρόβλημα με το Skype. Το χρησιμοποιώ κατά κόρον και ξέρω ότι αν έχεις αργή σύνδεση, είναι πολύ προβληματικό. Προσπάθησε να το φτιάξεις όμως. Αξίζει το κόπο, γιατί θα μπορέσουμε να πούμε πολύ περισσότερα από ότι σ’ ένα “ξερό” email…
    Τα θέματα που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε είναι πάρα πολλά. Μιας όμως και έθιξες το θέμα κόστους ζωής, θα σου πω γι’ αυτό.
    Πριν όμως σου πω γι’ αυτό, θα σου απαντήσω στην ερώτηση αν είμαστε ευχαριστημένοι: Οι δυσκολίες που περάσαμε για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα, ήταν πάρα πολλές. Μα πάρα πολλές! Πριν μερικές μέρες συμπληρώσαμε (και γιορτάσαμε!) έναν χρόνο από τη στιγμή που πήραμε την απόφαση να μεταναστεύσουμε.
    Πρώτα ήταν η διαδικασία της προετοιμασίας ταξιδίου. Άγχος, στεναχώρια και πολύ “πρέσο”. Μετά ήταν το ταξίδι και οι πρώτες μέρες εδώ (μείναμε σε φίλους για έναν περίπου μήνα) και μετά ήταν η καινούργια ζωή μας στο σπίτι που νοικιάσαμε, σχολείο των παιδιών, αυτοκίνητο. Για τα θέματα “σπίτι που νοικιάσαμε” και “σχολείο παιδιών” θα σου πω ξεχωριστά τις εμπειρίες μας γιατί τα “χαστούκια” έπεφταν βροχή!
    Τώρα μένουμε σ’ ένα όμορφο σπίτι, σε μια σχετικά καλή περιοχή της Μελβούρνης, τα παιδιά είναι πάρα πολύ καλά στο σχολείο τους κι εμείς (η γυναίκα μου κι εγώ) ζούμε μια ζωή ήρεμη και χωρίς τα τρελά άγχη που είχαμε στην Ελλάδα.
    Στους φίλους λέω: Μόνο και μόνο ότι δεν βλέπω Ελληνική τηλεόραση μας έχει διώξει το άγχος σε μεγάλο βαθμό! Μερικοί λένε ότι χωρίς εντάσεις, δεν έχει νόημα η ζωή….Να μας λείπει τέτοια ένταση σαν κι αυτή που είχαμε στην Ελλάδα και νοιώθαμε ότι μας σκοτώνει μέρα με τη μέρα. Εδώ, ξέρουμε ότι τα παιδιά μας έχουν σίγουρο μέλλον Τάκη μου. Αυτός είναι και ο λόγος που πήραμε την απόφαση σε αυτή την ηλικία. Τα παιδιά εδώ θα μπορέσουν αν σπουδάσουν ότι θέλουν (όχι ότι θέλουν οι Πανελλήνιες!) σε καταπληκτικά πανεπιστήμια και οι προοπτικές τους να ζήσουν μία όμορφη ζωή, σε μια πολιτισμένη και οργανωμένη χώρα είναι καταπληκτικές! Η Ελλάδα θα είναι ο μόνιμος τόπος διακοπών μας!
    Άρα λοιπόν σου απαντώ: Ναι, πόνεσε πολύ που φύγαμε, συναντήσαμε αρκετές δυσκολίες, αλλά τώρα νοιώθουμε πέρα για πέρα δικαιωμένοι για την επιλογή μας!!!!!
    Σχετικά με το κόστος ζωής τώρα:
    Η ζωή εδώ είναι πιο ακριβή σε απόλυτες τιμές. Όμως, θα πρέπει να το δεις σχετικά αυτό το πράγμα για να μπορέσεις να κάνεις τη σύγκριση. Τα εισοδήματα εδώ είναι πολλαπλάσια από την Ελλάδα. Εμείς σκεφτόμαστε με δεδομένα της Ελλάδος και δεν πρέπει να σε παραπλανά αυτό. Νομίζω ότι αν τα δούμε σχετικά, τελικά η ζωή εδώ είναι μάλλον πιο οικονομική. Λέω μάλλον…..Ο βασικός μισθός στην Αυστραλία είναι (δολλάρια Αυστραλίας) $17/ώρα (€ 13/ώρα). Τον βασικό μισθό τον παίρνουν άνθρωποι που είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ανειδίκευτοι. Ένας μέτριος μισθός είναι περίπου $25/ώρα και ένας κανονικός μισθός περίπου $30/ώρα (σε αυτά έχω πάρα πολλά να σου πω ακόμα!). Από εκεί και πέρα the sky is the limit!!!! Κάνε τις συγκρίσεις σου με την Ελλάδα!

    Κορυφαίο κόστος είναι το σπίτι. Τα ενοίκια των σπιτιών υπολογίζονται σε εβδομαδιαία βάση (όχι σε μηνιαία όπως στην Ελλάδα) και φυσικά παίζει ρόλο η περιοχή. Στη περιοχή που μένουμε εμείς, τα ενοίκια κυμαίνονται από $340/εβδομάδα (δολλάρια Αυστραλίας), περίπου € 292/ εβδομάδα και πάνω. Εμείς πληρώνουμε $370/εβδομάδα για ένα σπίτι μεζονέτα, 3 υπνοδωμάτια, δύο μεγάλα living rooms, δύο μπάνια, κουζίνα, γκαράζ για το αυτοκίνητο και τεράστιο κήπο μπρός-πίσω.
    Μετά είναι το σουπερμάρκετ: Άλλα πιο ακριβά κι άλλα πιο φτηνά (σε απόλυτες τιμές). Παράδειγμα, το κρέας είναι αρκετά πιο ακριβό (αλλά πολύ πιο καλό!) όμως τα ψάρια είναι εξαιρετικά φτηνά! Αν το ψάξεις όμως (όπως έχουμε κάνει εμείς), τα βρίσκεις όλα αρκετά οικονομικά. Δεν θα χρειαστεί ν’ ανακαλύψετε τον τροχό!
    Οι ΔΕΚΟ είναι κι αυτές πιο ακριβές από την Ελλάδα. Το φυσικό αέριο χρησιμοποιείται κατά κόρον. Εμείς έχουμε θέρμανση, κουζίνα και θερμοσίφωνο, με φυσικό αέριο και μας έρχεται αρκετά οικονομικά.
    Η βενζίνη είναι σημαντικά πιο φτηνή. Κυμαίνεται από $1,35 έως $1,50 (δηλ 1,08 – 1,2 ευρώ) το λίτρο.
    Τα αυτοκίνητα είναι αρκετά πιο ακριβά και στην αγορά τους και στα λειτουργικά έξοδα (ασφάλειες, service). Γενικώς, οι υπηρεσίες είναι πάρα πολύ ακριβές στη Αυστραλία!
    Η διασκέδαση (π.χ. να πας έξω για φαγητό) είναι σημαντικά πιο ακριβά. Η Μελβούρνη ανακηρύχτηκε η καλύτερη πόλη του κόσμου για να ζει κανείς, όμως είναι και η πιο ακριβή πόλη του κόσμου για φαγητό έξω!!!
    Λοιπόν Τάκη, αυτά γενικά με το κόστος ζωής. Αν μου επιτρέπεται μια υπόθεση εργασίας: Αν η γυναίκα σου δουλεύει στην ειδικότητά της και εσύ μια οποιαδήποτε δουλειά (δεν είναι τυχαίο το “οποιαδήποτε” που λέω…) θα είστε μια χαρά!!!!!
    Ελπίζω να σου έδωσα μια πρώτη γεύση. Περιμένω να τα πούμε κι από το Skype. Να δώσεις τους χαιρετισμούς μου στην οικογένειά σου!
    Φιλικά,

  3. #13
    Μέρος 13

    Αγαπητέ Φίλε Τάκη,

    Να με συγχωρείς που δεν σου έγραψα αμέσως μόλις έλαβα το προηγούμενο email σου. Αυτή η εβδομάδα πέρασε λίγο «τρελά», με πολλές υποχρεώσεις. Όλα όμως καλά!
    Να έρθουμε στα δικά μας: με ρωτάς αυτή τη φορά σχετικά με τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.
    Εδώ στην Αυστραλία, υπάρχουν τα δημόσια σχολεία, αλλά και τα ιδιωτικά. Στη περίπτωση τη δική μας, ξεχνάμε τα ιδιωτικά, γιατί απλά είναι πανάκριβα. Όμως, έτσι εγκυκλοπαιδικά, να σου πω ότι ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών πηγαίνει στα ιδιωτικά κι από ότι ακούω, το επίπεδό είναι πάρα πολύ υψηλό σε αυτά.
    Τα δημόσια σχολεία είναι δωρεάν και όπως θα το περίμενες, η διαφορά με τα σχολεία της Ελλάδας είναι…αστρονομική! Βλέπεις ωραία κτίρια, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, χώρους αναψυχής. Το εκπαιδευτικό προσωπικό λειτουργεί με όρους ιδιωτικού τομέα, εργάζεται με πολύ μεγάλη ευσυνειδησία και πληρώνεται και πολύ καλά. Είναι εντυπωσιακό πόσο πολύ ασχολούνται με το κάθε παιδί!
    Παρόλο που υπάρχει η δυνατότητα για ιδιωτικό φροντιστήριο, μόνο ελάχιστοι μαθητές το χρησιμοποιούν και αυτό επειδή αυτά τα παιδιά έχουν μεγάλες δυσκολίες. Αυτά τα φροντιστήρια είναι λιγοστά και απ’ ότι ακούω, πανάκριβα! Επίσης, να ξέρεις ότι τα παιδιά σε όλες τις τάξεις του σχολείου (δημόσιο ή ιδιωτικό) φορούν τη στολή του σχολείου. Κάθε σχολείο έχει τη δική του στολή (ακόμη και τα αθλητικά) και απαγορεύεται αυστηρά να τροποποιείς τη στολή και να φοράς κάτι μη-προβλεπόμενο (σου θυμίζει κάτι;). Τέλος, τις στολές και τα βιβλία, τα πληρώνουν οι γονείς και είναι αρκετά ακριβά.
    Να σου πω εδώ, τη δική μας εμπειρία με τα σχολεία της Αυστραλίας, μιας και ένα από τα μεγαλύτερα «χαστούκια» που φάγαμε, αφορούσε το θέμα «σχολείο». Εμείς σκεπτόμενοι ότι τα παιδιά μας δεν πρέπει να ξεκόψουν από τις Ελληνικές ρίζες τους, ήρθαμε σε επαφή πριν φύγουμε, με ένα ιδιωτικό Ελληνικό σχολείο στη περιοχή του Oakleigh (νοτιοανατολικά).
    Μας είπαν ότι για ένα χρόνο δεν θα πληρώναμε δίδακτρα, επειδή ερχόμασταν από την Ελλάδα της κρίσεως. Μας ακούστηκε καλό επειδή η κόρη μας θα πήγαινε στη τελευταία τάξη (Year-12: αντίστοιχη Γ’ Λυκείου) και για τον γιό μας θα ήταν πιο εύκολο να ανταπεξέλθουμε οικονομικά αργότερα. Μας είπαν ότι θα κάναμε μία συνέντευξη μόλις θα φτάναμε στη Μελβούρνη αλλά τα πράγματα πήραν μια πολύ δυσάρεστη τροπή όταν κατά τη διάρκεια αυτής της συνέντευξης μας είπαν ότι τα παιδιά θα έπρεπε να πάνε μία τάξη πίσω!
    Θεωρούν στο σχολείο αυτό, ότι τα παιδιά πρέπει να περάσουν μια περίοδο προσαρμογής, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη άλλους παράγοντες. Να σου πω εδώ, ότι ειδικά η κόρη μου ήταν και είναι άριστη μαθήτρια και φυσικά ήταν αδύνατο να αποδεχτούμε αυτόν τον όρο. Αυτό μας ανέτρεψε πολλά πράγματα στο σχεδιασμό μας, αλλά τελικά κάθε εμπόδιο για καλό! Τα παιδιά γράφτηκαν στο δημόσιο σχολείο της περιοχής μας (Williamstown) και μετά από τόσους μήνες, τα πράγματα πάνε κατ’ ευχήν! Το Williamstown High School, έχει παράδοση εξαιρετικών επιδόσεων με τους μαθητές του και γι’ αυτό έρχονται κι από άλλες περιοχές και ζητούν να πάνε σε αυτό. Η κόρη μου βρίσκεται λίγο πριν από τις τελικές εξετάσεις και τα έχει πάει άριστα όλον αυτόν τον καιρό. Ο γιός μου επίσης!
    Για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, το κάθε παιδί συγκεντρώνει βαθμούς σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Υπάρχει δυνατότητα να συγκεντρώσει βαθμούς και από την αντίστοιχη Β’ Λυκείου (Year-11) σε κάποια μαθήματα και έτσι να είναι πιο «λάσκα» στη τελευταία τάξη. Ανάλογα με το τι θέλει το κάθε παιδί να σπουδάσει, επιλέγει κάποια μαθήματα στα οποία συγκεντρώνεται μέχρι το τέλος. Υπάρχει μια ευρεία γκάμα μαθημάτων να διαλέξει το κάθε παιδί, ανάλογα με τις δυνατότητές του, τη κλίση του κλπ.
    Υπάρχει η Αγγλική γλώσσα που είναι απαιτούμενο για όλα τα παιδιά και από εκεί και πέρα, υπάρχουν πάρα πολλά μαθήματα να επιλέξει το κάθε παιδί, ανάλογα με το τι θέλει να σπουδάσει. Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της τελικής βαθμολογίας παίζουν η «ποιότητα» των μαθημάτων (δεν είναι το ίδιο τα μαθηματικά με την Ιστορία της τέχνης!) και ο αριθμός τους, αλλά και πολλοί άλλοι παράγοντες.
    Το σύστημα είναι αρκετά πολύπλοκο, αλλά επιβραβεύεται η συνεχής προσπάθεια. Τα παιδιά δίνουν διαγωνίσματα και κάνουν εργασίες σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς και όλα μετράνε λίγο ή πολύ με κάποιους συντελεστές, στη τελική βαθμολογία. Στη τελευταία τάξη, τα παιδιά δεν έχουν άλλα μαθήματα να τους αποσπούν τη προσοχή, εκτός από τα μαθήματα τα οποία θα καθορίσουν την τελική τους βαθμολογία. Επίσης να σου πω ότι σημαντικό ρόλο παίζουν οι ξένες γλώσσες σε αυτή τη διαδικασία. Αν ένα παιδί γνωρίζει μία άλλη γλώσσα εκτός των Αγγλικών (μεγάλη ποικιλία από γλώσσες) και σε πολύ καλό επίπεδο, τότε μπορεί να εξεταστεί σε αυτή τη γλώσσα και η βαθμολογία να λειτουργήσει σαν bonus για τη τελική βαθμολογία.
    Όπως καταλαβαίνεις, η κόρη μου θα δώσει Ελληνικά (!) και αναμένουμε ότι αυτό θα της δώσει ένα πολύ καλό bonus στο τέλος! Για τα Ελληνικά, τα παιδιά τα γράψαμε σ’ ένα από τα σχολεία της Ελληνικής κοινότητας που είναι κοντά μας και κάνουν μάθημα κάθε Δευτέρα απόγευμα για 4 ώρες. Ελάχιστα ημερήσια σχολεία διδάσκουν Ελληνικά στο πρόγραμμά τους κι αυτά είναι ιδιωτικά και πολύ μακριά μας.
    Όπως σου είπα και παραπάνω, η τελική βαθμολογία είναι αποτέλεσμα της δουλειάς του κάθε παιδιού σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Εδώ, η σχολική χρονιά αρχίζει 1 Φεβρουαρίου και τελειώνει 15 Δεκεμβρίου. Ενδιάμεσα υπάρχουν πολλές διακοπές των 2 εβδομάδων που είναι πολύ καλές για τα παιδιά. Για τα παιδιά του Year-12 η σχολική χρονιά τελειώνει κάπου στα μέσα του Νοεμβρίου, που δίνουν τα τελευταία διαγωνίσματα και εργασίες. Η βαθμολογία του κάθε παιδιού που τελειώνει, βγαίνει στις 15 Δεκεμβρίου και τα πανεπιστήμια ξεκινούν κάπου στα τέλη Φεβρουαρίου. Το πού πέρασε το κάθε παιδί, βγαίνει κάπου στα μέσα Ιανουαρίου.
    Φυσικά, η βαθμολογία καθορίζει σε ποιο πανεπιστήμιο θα περάσει το κάθε παιδί. Όμως, είδαμε με έκπληξη, ότι τα ιδρύματα χρησιμοποιούν σύγχρονες μεθόδους marketing για να προσελκύσουν όσο το δυνατόν καλύτερους φοιτητές, γιατί και οι υποψήφιοι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν σε ποιο πανεπιστήμιο θα πάνε. Όσο μεγαλύτερη βαθμολογία, τόσες περισσότερες επιλογές. Το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι τα “open days” που οργανώνουν όλα τα πανεπιστήμια όπου ο καθένας έχει τη δυνατότητα να πάει σε συγκεκριμένες μέρες σε αυτά και να παρακολουθήσει ενημερωτικές διαλέξεις, να μιλήσει με φοιτητές και καθηγητές, να δει τους χώρους, τα εργαστήρια, τις δραστηριότητες κλπ, κλπ.
    Εμείς, με βάση αυτό που θέλει να σπουδάσει η κόρη μου (Βιολογία), πήγαμε σε 4 “open days” πανεπιστημίων. Περιττό να σου πω ότι μείναμε με το στόμα ανοικτό με αυτά που είδαμε! Πραγματικοί χώροι άνθησης του πνεύματος και της επιστήμης, μακράν από τα δικά μας…..Τα πανεπιστήμια στην Αυστραλία είναι μέσα στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, με πρώτο το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης που είναι μέσα στα πρώτα 30 του κόσμου!
    Σχετικά με τα πανεπιστήμια, οι Αυστραλοί έχουν υιοθετήσει ένα παρόμοιο σύστημα με αυτό της Αγγλίας. Δηλαδή, τα πανεπιστήμια είναι εντελώς αυτοδιοικούμενα. Δεν υπάρχουν «κρατικά» και «ιδιωτικά» πανεπιστήμια, όπως το καταλαβαίνουμε εμείς στην Ελλάδα. Όλα τα πανεπιστήμια λειτουργούν με ιδιωτικά κριτήρια και χρηματοδοτούνται από τη κυβέρνηση ανάλογα με τον αριθμό των φοιτητών, τα ερευνητικά επιτεύγματά τους κλπ. Οι φοιτητές (πολίτες Αυστραλίας) «πληρώνουν» δίδακτρα αλλά, τα λαμβάνουν από τη κυβέρνηση υπό τη μορφή άτοκου δανείου (πηγαίνει κατευθείαν στο πανεπιστήμιο), το οποίο πληρώνουν αργότερα μέσα από την εφορία, εφόσον εργάζονται και εφόσον το εισόδημά τους ξεπερνά τα $45.000 το χρόνο. Υπάρχει δυνατότητα να πληρωθούν τα δίδακτρα χωρίς άτοκο δάνειο, οπότε τότε υπάρχει σημαντική έκπτωση.
    Αγαπητέ Τάκη, προσπάθησα να σου δώσω όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Ελπίζω να σε διαφώτισα λιγάκι. Φυσικά είμαι στη διάθεσή σου για οποιαδήποτε απορία σου/σας.
    Με Εκτίμηση,
    Άρης

  4. #14
    Μέρος 14

    Είναι αργά Παρασκευή βράδυ και πριν λίγο συζητούσαμε με τη Τερέζα ότι σε περίπου ένα μήνα συμπληρώνουμε ένα χρόνο στην Αυστραλία! Είναι τρομακτικό που διαπιστώνουμε ότι ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα. Κοιτάμε προς τα πίσω και βλέπουμε αρκετό πόνο (ειδικά με τη Παναγιώτα περάσαμε πολύ δύσκολες ώρες), αλλά κοιτάμε εμπρός και βλέπουμε ένα λαμπρό μέλλον! Η κόρη μας ετοιμάζεται σε λίγο καιρό να πάει στο πανεπιστήμιο εδώ στη Μελβούρνη και ο γιος μας έχει άλλα 4 χρόνια μέχρι τότε. Το λαμπρό μέλλον των παιδιών, μας παρηγορεί για ό,τι περάσαμε και ίσως να περνάμε ακόμα.

    Τα παιδιά τώρα βρίσκονται σε καλοκαιρινές διακοπές. Τα σχολεία εδώ έκλεισαν και θα ξανανοίξουν τον Φεβρουάριο. Εδώ το καλοκαίρι ξεκινά από το Δεκέμβριο και όπως και σε άλλες χώρες του κόσμου, ο κόσμος πάει τις καλοκαιρινές διακοπές του, συνδυάζοντας βέβαια και τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές λόγω του Δεκεμβρίου!
    Θυμάμαι που παλιά στην Ελλάδα κάθε τέτοια εποχή η τηλεόραση έδειχνε ρεπορτάζ από τη μακρινή Αυστραλία με τον κόσμο να είναι στις παραλίες και να φοράνε σκουφιά του Αι Βασίλη μαζί με το μαγιό και να το διασκεδάζουν! Μου φαινόταν παράξενο αλλά και αστείο αλλά να που τώρα το ζούμε!
    Για την ακρίβεια όμως, οφείλουμε να πούμε ότι το καλοκαίρι της Μελβούρνης δεν έχει καμιά σχέση με το καλοκαίρι της Ελλάδος. Ο καιρός είναι εντελώς αλλοπρόσαλλος, με αλλαγές που κυμαίνονται από 35C έως 20C μέσα σε λίγες μόνο ώρες! Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει τόσο πολύ, είναι φυσικό τα παιδιά που βρίσκονται σε διακοπές, να ξεχύνονται στις παραλίες. Ένα μπουρίνι όμως είναι αρκετό για να τους κάνει να φύγουν κακήν-κακώς! Σ’ ένα μίνι γκάλοπ που έκανα, διαπιστώσαμε ότι για τους περισσότερους, το χειρότερο πράγμα εδώ στη Μελβούρνη είναι ο καιρός. Αρρωσταίνεις πριν προλάβεις να πεις κύμινο!
    Όπως και σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου, η Αυστραλία γιορτάζει τα Χριστούγεννα με ιδιαίτερη λάμψη. Οι διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες όμως, κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται αλλιώς και συνολικά να εορτάζουν τις μέρες αυτές με εντελώς διαφορετικό ψυχισμό. Το ότι θεσπίστηκαν τα Χριστούγεννα σαν γιορτή στις χώρες του δυτικού κόσμου καταμεσής του χειμώνα, δεν ήταν τυχαίο. Υπήρχαν ιστορικοί λόγοι που σε συνδυασμό με τις κλιματολογικές συνθήκες επέβαλαν τον εορτασμό. Όσο και να προσπαθούν οι διαφημίσεις να επιβάλλουν κάτι άλλο, οι λόγοι αυτοί δεν υπάρχουν εδώ κι έτσι όλα φαίνονται περίεργα και παράξενα, ειδικά σ’ εμάς τους νεοφερμένους. Αυτό που φέρνει κοντά τους ανθρώπους τα Χριστούγεννα στις χώρες του βορείου ημισφαιρίου, φαίνεται να μην υπάρχει εδώ….
    Πριν μερικές μέρες είχαμε επισκεφθεί ένα εμπορικό κέντρο (τύπου mall) και όπως το περιμέναμε, ήταν στολισμένο με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Αυτό όμως που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ότι υπήρχε Αι Βασίλης για να βγάλουν φωτογραφίες τα παιδιά. Ο καημένος ο άνθρωπος που φορούσε τη στολή και τα γένια, πρέπει να έβραζε από μέσα (αν κρίνουμε από τον ιδρώτα του!) και το κοκκίνισμά του, και τα παιδάκια (και όλοι γενικώς) ήταν με εντελώς καλοκαιρινή εμφάνιση (και φυσικά μέσα στη τρελή χαρά!) Καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να νοιώσουμε το ίδιο όπως τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα ή στην Αμερική που είχαμε βρεθεί πριν μερικά χρόνια.
    Φυσικά, όλοι τρέχουν στα μαγαζιά να αγοράσουν δώρα και μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτή η ανταλλαγή δώρων είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι το ξέραμε εμείς στην Ελλάδα. Τα μαγαζιά κάνουν τις ανάλογες διαφημιστικές καμπάνιες και γενικώς υπάρχει μεγάλη εμπορική κίνηση.
    Ένα άλλο πράγμα που μας έχει κάνει εντύπωση είναι ο στολισμός μερικών σπιτιών. Θυμάμαι ότι και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είχε καθιερωθεί να στολίζουν οι άνθρωποι τα σπίτια εξωτερικά και μερικές φορές έβλεπες κακογουστιά που έφτανε έως το κιτς. Εδώ είδαμε σπίτια που είναι στολισμένα, αλλά είδαμε σπίτια που ήταν υπερβολικά στολισμένα! Είναι τόσο πολύ στολισμένα, που κόσμος τα επισκέπτεται για να τα δει και σε μερικές περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες τους, «κόβουν» εισιτήριο για να μπεις στην αυλή να δεις και να τραβήξεις φωτογραφίες! Την ερχόμενη Κυριακή 16/12 θα πάμε σ’ ένα τέτοιο σπίτι ενός Έλληνα που θα κάνει μπάρμπεκιου και θα μοιράσει δώρα σε όσα παιδιά βρεθούν εκεί! Ευτυχώς δεν θα έχει εισιτήριο!
    Επίσης, θα πρέπει να αναφέρω ότι εδώ στην Αυστραλία λόγω της πραγματικής πολύ-πολιτισμικότητας που υπάρχει και των δεκάδων θρησκειών και δογμάτων, ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, δεν γιορτάζει (πραγματικά) τα Χριστούγεννα. Το περίεργο είναι, όμως, ότι όλοι γενικώς συμμετέχουν στην αυξημένη εμπορική κίνηση που φέρνουν τα Χριστούγεννα στη Αυστραλία.
    Όσο για τον Χριστιανικό πληθυσμό που γιορτάζει, παρατηρεί κανείς στις διάφορες Εκκλησίες και τα δόγματα ένα συνονθύλευμα δραστηριοτήτων. Για τις Δυτικές Εκκλησίες (Καθολικούς, Πρεσβυτεριανούς, Ευαγγελιστές κλπ), είναι η εποχή που κάνουν εκδηλώσεις με φανερά εμπορικό στόχο (σαν πανηγύρια), με σκοπό να βγάλουν χρήματα για διάφορους σκοπούς. Η συμμετοχή είναι πολύ μεγάλη και ο κόσμος γενικώς αποκρίνεται. Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρείται λίγο αποστασιοποιημένη απ’ όλα αυτά και ακολουθεί το σύνηθες πρόγραμμα της (εορτασμούς Αγίων).
    Σκεφτόμενος το όλο σκηνικό των Χριστουγέννων, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι πρόκειται μάλλον για μια εντελώς εμπορική γιορτή παρά μια ευκαιρία για θρησκευτική κατάνυξη και αύξηση των οικογενειακών δεσμών. Με αυτές τις σκέψεις, νοιώσαμε όλοι στην οικογένεια ότι μας λείπουν τα Χριστούγεννα της Ελλάδος. Μπορεί, αν ήμασταν στην Ελλάδα, να μην είχαμε χρήματα ν’ ανάψουμε το καλοριφέρ, αλλά θα είχαμε τη ζεστασιά που θα έβγαινε από τις καρδιές μας στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, όπως κάθε χρόνο…. Πιστεύω ότι ειδικά φέτος, όλοι οι συμπατριώτες μας στην Ελλάδα θα το νοιώσουν αυτό, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο!
    Σας ευχόμαστε Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα και με το καλό να έρθει ο νέος Χρόνος!

  5. #15

    Καλοκαιράκι στην Αυστραλία !!!

    Μια από τις πιο περίεργες εμπειρίες που ζούμε αυτό τον καιρό στην Αυστραλία, είναι το καλοκαίρι. Για πολλούς λόγους. Σε αυτό το άρθρο θα αναλύσω πως βιώνουμε το καλοκαίρι εδώ στην Αυστραλία, αλλά και πως βλέπουμε όλα αυτά που γίνονται γύρω μας αυτή την εποχή. Παρακολουθώντας τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης, παρατηρούμε ότι γίνεται συχνή αναφορά σε αυτά που συμβαίνουν εδώ αυτές τις μέρες, κυρίως με τις τεράστιες ανεξέλεγκτες πυρκαγιές.
    Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι εδώ είναι καλοκαίρι και στην Ελλάδα χειμώνας, μας φαίνεται αρκετά παράξενο. Στα καθημερινά τηλεφωνήματά μας στην Ελλάδα, μας λένε ότι έχει κρύο, βροχή κλπ, και μαθαίνουμε πόσο δύσκολα είναι με την ακριβή θέρμανση, ενώ εμείς είμαστε με τα κοντομάνικα και σκάμε από τη ζέστη (όποτε κάνει τους ξαφνικούς καύσωνες, για τους οποίους θα μιλήσω παρακάτω)! Είναι δεδομένο ότι το σώμα μας είναι προσαρμοσμένο να ζει στο κλίμα του τόπου που βρίσκεται. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο μεγάλος είναι κάποιος σε ηλικία, τόσο πιο δύσκολη είναι η προσαρμογή στα νέα «βιορυθμικά» δεδομένα! Αυτό συμβαίνει και με εμάς (σ.σ. τη Τερέζα κι εμένα – τα παιδιά δεν είχαν απολύτως κανένα πρόβλημα): Συμπληρώσαμε ένα χρόνο παραμονής στην Αυστραλία και ακόμα οι βιορυθμοί μας είναι στη φάση της προσαρμογής.
    Κανονικά, το βιολογικό μας ρολόι είναι ρυθμισμένο στον καιρό της Ελλάδας. Μέσα μας το ρολόι λέει «είναι χειμώνας» ενώ το περιβάλλον μας είναι καλοκαίρι. Αυτό έχει αρκετές συνέπειες στο πως λειτουργεί το σώμα μας, δημιουργώντας αρκετές «αρρυθμίες» που μας επηρεάζουν αρκετά στην καθημερινότητά μας, με συχνούς πονοκεφάλους, αναστατωμένο στομάχι, αϋπνίες, και μυϊκούς πόνους. Μιλώντας με τους συμπάροικους που βρίσκονται πολλά χρόνια εδώ, μας λένε ότι θα χρειαστούν περίπου 2-3 χρόνια για να συνηθίσουμε την αλλαγή του κλίματος. Δηλαδή, το σώμα μας, πρέπει να μείνει μέσα σε 2-3 κύκλους χειμώνα-καλοκαίρι για να προσαρμοστεί. Υπάρχουν κι αυτοί που μας λένε ότι πραγματικά, εμείς οι μεσογειακοί λαοί, δεν προσαρμοζόμαστε ποτέ και γι’ αυτό υπάρχουν τόσα κρούσματα άνοιας, Alzheimer’s και Πάρκινσον μεταξύ των Ελλήνων, Ιταλών κλπ. Δεν το ασπάζομαι και πολύ αυτό, γιατί νομίζω ότι καθοριστικό ρόλο έχει παίξει σε αυτές τις παθήσεις και ο τρόπος ζωής εδώ στην Αυστραλία, δηλαδή η πολύ σκληρή δουλειά εκείνα τα περασμένα χρόνια, σε συνδυασμό με τη διατροφή που απείχε αρκετά από τα Μεσογειακά πρότυπα.
    Το καλοκαίρι όμως εδώ στην Αυστραλία και ειδικά στη Μελβούρνη δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα, ως καλοκαίρι! Για να σας το εξηγήσω με μετεωρολογικούς όρους, η νότια πλευρά της Αυστραλίας βρίσκεται «εκτεθειμένη» προς την Ανταρκτική, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, καταλαμβάνεται από έρημο. Οι άνεμοι που κυρίως επικρατούν είναι νοτίων διευθύνσεων, μεταφέροντας υγρές και ψυχρές αέριες μάζες από την Ανταρκτική, ενώ όταν επικρατούν βόρειοι άνεμοι, τότε έχουμε πολύ ξηρές και θερμές αέριες μάζες που έρχονται από την κεντρική Αυστραλία. Το αποτέλεσμα του παραπάνω συνδυασμού, είναι να έχουμε εξαιρετικά απότομες αλλαγές καιρικών συνθηκών, ακόμα και μέσα στην ίδια ημέρα. Έχει τύχει να ξυπνάμε με 20 βαθμούς Κελσίου (C) , το μεσημέρι να φτάνει 40C και το βράδυ να είναι 15C με εναλλαγές βροχής, νηνεμίας, βαριάς συννεφιάς, πολύ δυνατών ανέμων, ηλιοφάνειας και βροχής!!!

    Οι κάτοικοι της Μελβούρνης λένε ότι «μπορείς να ζήσεις τις 4 εποχές του χρόνου, μέσα σε μια μόνο μέρα»! Στην αρχή το άκουγα και μου φαινόταν λίγο ανόητο, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι είναι απολύτως σωστό. Η επίδραση των παραπάνω εναλλαγών στους οργανισμούς και στη ζωή των ανθρώπων είναι πάρα πολύ σημαντική. Ειδικά για εμάς που είμαστε σαν τα « ψάρια έξω από το νερό», είναι τρομερή η επίδραση, με κορωνίδα τα προβλήματα στη μέση. Η Τερέζα κι εγώ, έχουμε υποστεί αρκετά ισχυρά επεισόδια με «ξαφνιάσματα» στη μέση που μας βγάζουν εκτός κυκλοφορίας για αρκετές μέρες κάθε φορά. Είναι λογικό! Όταν μέσα σε μια μέρα, η θερμοκρασία μεταβάλλεται κατά 20C, με ανάλογες μεταβολές της υγρασίας, είναι επόμενο το οργανικό στρες για εμάς που δεν είμαστε συνηθισμένοι, να είναι πολύ μεγάλο.
    Αυτό που εντυπωσιάζει τα διεθνή μέσα ενημέρωσης όμως αυτή την εποχή, είναι οι τεράστιες πυρκαγιές στις πολιτείες Victoria και New South Wales, και οι τεράστιες πλημμύρες στη πολιτεία Queensland. Θα μιλήσουμε όμως για τις πυρκαγιές, που είναι πιο κοντά σ’ εμάς. Αν και από τη πόλη της Μελβούρνης δεν είναι ορατές, εντούτοις κάποιες φορές φαίνονται στον ορίζοντα τα τεράστια σύννεφα καπνού που μαρτυρούν την ύπαρξη ανεξέλεγκτων πυρκαγιών. Οι προσπάθειες του κράτους για τη πρόληψη και την ενημέρωση για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Υπάρχουν παντού ταμπέλες που λένε το επίπεδο επικινδυνότητας για την ημέρα και οι περιορισμοί για τη χρήση φλόγας είναι πάρα πολύ αυστηροί! Αν κάνεις το λάθος και ανάψεις κάρβουνα για να κάνεις μπάρμπεκιου τις ημέρες της απαγόρευσης, θα σ’ επισκεφτούν αμέσως από το Δημαρχείο και το πρόστιμο θα είναι βαρύ!
    Οι πυρκαγιές στην εξοχή είναι τεράστιες και κατακαίουν ατέλειωτες εκτάσεις βλάστησης. Αυτές οι πυρκαγιές έχουν αρκετές διαφορές από τις πυρκαγιές που έχουμε στην Ελλάδα: καίγεται συνήθως χορτολιβαδική έκταση και λιγότερο δάσος με δέντρα (που συνήθως είναι δάση ευκαλύπτων) και είναι σχεδόν πάντα σε επίπεδες εκτάσεις. Τις προάλλες κάηκε στη πολιτεία New South Wales, έκταση σχεδόν όση η Πελοπόννησος! Είναι πραγματικά ασύλληπτο!
    Αυτό που μου έχει κάνει πραγματικά μεγάλη εντύπωση όμως, είναι η ανεπάρκεια των μέσων για την καταπολέμηση των πυρκαγιών! Διαθέτουν ελάχιστα μέσα σε σχέση με τη φτωχή και ανοργάνωτη Ελλάδα, και ίσως είναι ένας λόγος που οι πυρκαγιές είναι τεράστιες και ανεξέλεγκτες επί πολλές μέρες! Παρακολουθώντας τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, εύκολα παρατηρεί κανείς ότι διαθέτουν σχετικά μικρές δυνάμεις για την καταπολέμηση, με ελάχιστα εναέρια μέσα, που αποτελούνται μόνο από ελικόπτερα. Τα μεγαλύτερα ελικόπτερα είναι τα γνώριμα πορτοκαλί Ericsson που έρχονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα για την εποχή των πυρκαγιών. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι όμως, η παντελής ανυπαρξία πυροσβεστικών αεροπλάνων! Κάθε φορά που βλέπω στη τηλεόραση ένα μικρό ελικοπτεράκι να ρίχνει το υγρό στη φωτιά και οι φλόγες, αντί να σβήνουν φουντώνουν, προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν έχουν πυροσβεστικά αεροπλάνα… Ίσως υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει, αλλά εμείς οι Έλληνες έχουμε «πονέσει» πολύ από τις πυρκαγιές και ξέρουμε ότι η μόνη ελπίδα για να αντιμετωπιστεί μια πυρκαγιά, είναι τα πυροσβεστικά αεροπλάνα!
    Κατά τ’ άλλα όμως, το καλοκαιράκι στην Αυστραλία είναι η πιο ωραία εποχή του χρόνου! Για να σας δώσω να καταλάβετε τις αντιστοιχίες, ο Ιανουάριος εδώ, αντιστοιχεί στον Αύγουστο της Ελλάδος. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν την καλοκαιρινή τους άδεια μέσα στον Ιανουάριο. Έτσι λοιπόν, έχουν προηγηθεί οι αργίες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς (με τους γνώριμους από τα δελτία ειδήσεων στην Ελλάδα, Άγους Βασίληδες με κόκκινο σκουφί και μαγιό στις παραλίες!) και ακολουθούν οι καλοκαιρινές διακοπές, που συνήθως είναι προς τις παραλίες της πολιτείας Queensland ή προς τους κοντινούς Ασιατικούς παραδείσους!
    Επίσης, μέσα στον Ιανουάριο (26/1) είναι η Εθνική γιορτή της Αυστραλίας (Australian Day) που έχουν επιστρέψει σχεδόν όλοι (εν όψει της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς, που αρχίζει τη πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου), και όλοι βγαίνουν έξω ή μαζεύονται στις αυλές των σπιτιών και κάνουν μπάρμπεκιου για να γιορτάσουν! Οι Δήμοι οργανώνουν συναυλίες και εκδηλώσεις στα πάρκα, ενώ πάντα ακολουθεί εντυπωσιακό θέαμα με πυροτεχνήματα, με πρώτο και καλύτερο το θέαμα στο κέντρο της Μελβούρνης, που μαζεύεται πλήθος κόσμου για να παρακολουθήσει.
    Για όσους μένουν πίσω το καλοκαίρι, υπάρχουν οι κοντινές παραλίες της Μελβούρνης. Για εμάς που μένουμε στα δυτικά προάστια, υπάρχει η παραλία του Williamstown και της Altona. Περίπου 2 ώρες μακριά μας είναι οι παραλίες του Great Ocean Road, που είναι αρκετά εντυπωσιακές και με τεράστια κύματα για όσους θέλουν να κάνουν surf. Υπάρχουν και οι παραλίες των ανατολικών προαστίων, τις οποίες εμείς όμως δεν έχουμε δει ακόμα (μαθαίνουμε ότι είναι καλύτερες από τις δυτικές).
    Σχετικά με τις παραλίες, θα πρέπει να πούμε ότι είναι πολύ διαφορετικές από τις παραλίες της Ελλάδας. Οι παραλίες της Ελλάδας είναι πραγματικά αξεπέραστες! Βλέποντας τις παραλίες της Μελβούρνης και έχοντας ζήσει όλα τα χρόνια στην Ελλάδα, σου φαίνεται αρχικά χάλια. Το νερό είναι σχεδόν παντού θολό (προφανώς λόγω και της παλίρροιας) και πολύ, μα πάρα πολύ κρύο! Τα θαλάσσια ρεύματα έρχονται κατευθείαν από την Ανταρκτική και έτσι το νερό είναι πολύ κρύο.
    Αυτό είναι με λίγα λόγια το καλοκαιράκι στην Αυστραλία! Άντε και καλό φθινόπωρο και καλή σχολική χρονιά στα παιδιά που ξεκινάνε σχολείο!

  6. #16

    Ο Ελληνισμός της Μελβούρνης –Μια σύγχρονη προσέγγιση (1)

    Είναι σε όλους γνωστό ότι ο μεγαλύτερος Ελληνικός πληθυσμός εκτός Ελλάδος, βρίσκεται στηνΑυστραλία. Η εκτίμηση είναι ότι σε όλη την Αυστραλία είναι περίπου 750.000, ενώ στη Μελβούρνη είναι περίπου 250.000 ψυχές. Σε αυτούς τους αριθμούς περιλαμβάνονται άνθρωποι που είναι έως και τέταρτης γενιάς (δηλαδή, ο προπάππος τους ή η προγιαγιά τους ήταν από την Ελλάδα).
    Τα ηλικιακά δημογραφικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων της Μελβούρνης, έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Περίπου οι 150.000 από αυτούς είναι άνθρωποι που μετανάστευσαν από την Ελλάδα στη Μελβούρνη στις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70. Αυτοί είναι οι μετανάστες πρώτης γενιάς και είναι αξιοσημείωτο ότι όλοι αυτοί είναι σήμερα πάνω από 65 ετών.
    Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφέρουμε ότι η κοινωνία της Μελβούρνης είναι μια πραγματική πολύ-πολιτισμική κοινωνία, με την καλή έννοια του όρου. Ιστορικά, για να μπορέσει να φτάσει εδώ που είναι σήμερα και να υπάρχει πραγματική ισορροπία μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων, πέρασε μέσα από τη μέγκενη του ρατσισμού και των διακρίσεων, αλλά μέσα από τη παιδεία το πρόβλημα εξαλείφθηκε.
    Σήμερα όλοι ζουν αρμονικά, σε μια πόλη που διακρίνεται διαρκώς για τη ποιότητα και το επίπεδο ζωής. Οι Έλληνες μετανάστες του ’50, ’60 και ’70 αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερο ρατσισμό από τους Αυστραλούς εκείνης της εποχής. Είναι χαρακτηριστική η περιφρονητική έκφραση «wogs» για τους μετανάστες από τη Μεσόγειο, που λόγω του αριθμού, ταυτίστηκε ειδικότερα με τους Έλληνες μετανάστες εκείνης της εποχής.
    Έχοντας την μικρή εμπειρία της επαφής με τον Ελληνισμό της Νοτίου Αφρικής (όπου γεννήθηκα) και μετέπειτα της Αμερικής (όπου σπούδασα), πίστευα ότι ερχόμενος εδώ, θα αντιμετωπίσω τις ίδιες περίπου καταστάσεις από πλευράς, νοοτροπιών, οργανώσεων, κοινοτήτων κλπ.
    Εν μέρει, τα χαρακτηριστικά είναι κοινά, αλλά αποδείχθηκε ότι ο Ελληνισμός της Αυστραλίας έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία δικαιολογούνται από διάφορες παραμέτρους που έχουν να κάνουν με την εντοπιότητα από την Ελλάδα, τον τρόπο που ήρθαν, τον χρόνο που ήρθαν και τη μεγάλη απόσταση από την Ελλάδα. Θα τα αναλύσουμε όλα αυτά παρακάτω.
    Εδώ στη Μελβούρνη, οι περισσότεροι Έλληνες, έχουν καταγωγή από τη Μακεδονία, χωρίς να λείπουν και άνθρωποι κι από όλες τις άλλες περιοχές. Είναι άνθρωποι που στις περισσότερες περιπτώσεις ζούσαν σε χωριά και δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το τι γινόταν στη Πατρίδα μας την εποχή που έφυγαν.
    Φυσικά, η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή είναι αυτό που κυρίως τους έσπρωξε να φύγουν, σε συνδυασμό με την ανάγκη της Αυστραλίας για εργατικό δυναμικό εκείνες τις εποχές. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κουβάλησαν και κυρίως κράτησαν, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου τους αλλά και τις νοοτροπίες τους!
    Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές με τους σύγχρονους Έλληνες και είναι εντυπωσιακό να ακούς λέξεις και να βλέπεις συνήθειες που έχουν σχεδόν ξεχαστεί στη σύγχρονη Ελλάδα! Το σημαντικότερο όμως είναι ότι κράτησαν την αγνότητα των ανθρώπων της Ελληνικής υπαίθρου της εποχής εκείνης, χωρίς όμως να λείπει η χαρακτηριστική Ελληνική κουτοπονηριά!

  7. #17

    Ο Ελληνισμός της Μελβούρνης –Μια σύγχρονη προσέγγιση (2)

    Οι δεκαετίες ’50 και ’60 ήταν ιδιαίτερα δύσκολες για τους Έλληνες μετανάστες. Εκτός από το ρατσισμό, είχαν να αντιμετωπίσουν την απομόνωση από τη Πατρίδα και τους αγαπημένους τους αλλά και ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες εργασίας. Οι περισσότεροι ήταν εργάτες στα εργοστάσια και δούλευαν δεκάωρα και δωδεκάωρα και πολλές φορές, δούλευαν και δεύτερη δουλειά μετά.
    Χαρακτηριστική είναι η ιστορία μια κυρίας που μου περιέγραφε πως δούλευε μικρή 17 χρονών, στη συσκευασία σε εργοστάσιο με μπισκότα. Τα μπισκότα είχαν κρυσταλλική ζάχαρη απέξω και από τα ατέλειωτα μπισκότα που έπιανε με τα χέρια για να συσκευάσει, τα χέρια μάτωναν από τη ζάχαρη και ο επιστάτης δεν της επέτρεπε να φύγει από τη θέση της πριν τελειώσει η βάρδια!
    Στην αρχή, όταν άκουγα αυτές τις ιστορίες προσπαθούσα να κατανοήσω πώς οι άνθρωποι υπέμειναν όλες αυτές τις δυσκολίες. Μετά από λίγο καιρό, συζητώντας με ηλικιωμένους Έλληνες, εδώ στη Μελβούρνη, το κατάλαβα: Όλοι όσοι ήρθαν τότε, ζούσαν με τον μοναδικό πόθο να δουλέψουν για 2-3 χρόνια, να μαζέψουν ένα «γερό κομπόδεμα» και να επιστρέψουν στο χωριό τους.
    Με τη σκέψη αυτή, έσκυβαν και δούλευαν ατέλειωτες ώρες, σε πολύ σκληρές συνθήκες και επιπλέον, δεν τους ένοιαζε καθόλου να ενσωματωθούν στη κοινωνία, με κύριο χαρακτηριστικό να μην μάθουν καν τη τοπική γλώσσα (αγγλικά). Τα 2-3 χρόνια έγιναν 40-50 χρόνια και έφτασαν στο σήμερα χωρίς να έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν απολύτως.
    Είναι πολύ συνηθισμένο να συναντάς ηλικιωμένους που δεν ξέρουν σχεδόν καθόλου αγγλικά! Επίσης, με έκπληξη άκουσα ανθρώπους που ήρθαν μετανάστες τότε, και παρέμειναν όλη τη ζωή τους με την άδεια παραμονής, χωρίς να ενδιαφερθούν ποτέ ν’αποκτήσουν την Αυστραλιανή υπηκοότητα! Οι άνθρωποι αυτοί επιβίωσαν κοινωνικά με το γεγονός ότι οι Έλληνες από τη πρώτη στιγμή οργανώθηκαν σε κοινότητες και οργανώσεις και δεν τους έλειψε ποτέ η κοινωνική συναναστροφή.
    Επιπλέον, οι Έλληνες έμποροι και επαγγελματίες έφτιαξαν τα μαγαζιά και τα γραφεία τους σε περιοχές όπου υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση κι έτσι, δεν υπήρχε ούτε πρόβλημα στις συναλλαγές.
    Κάνοντας μια βόλτα στη Sydney Road, στη περιοχή του Brunswick της Μελβούρνης, βλέπει κανείς σήμερα απομεινάρια εκείνης της εποχής, με παλιές ταμπέλες γραμμένες εξ ολοκλήρου στα Ελληνικά (σ.σ.: κάποτε οι περισσότεροι Έλληνες κατοικούσαν στη περιοχή Brunswick. Σήμερα, αν και έχουν σκορπιστεί σε όλη τη Μελβούρνη, οι περισσότεροι κατοικούν στο Oakleigh και στο Doncaster).
    Ένα άλλο σημείο που αξίζει να αναφέρουμε σχετικά με εκείνη τη γενιά των πολλών μεταναστών, είναι ότι οι περισσότεροι με τη σκληρή δουλειά τους, σε συνδυασμό με γόνιμο οικονομικό περιβάλλον, κατάφεραν και δημιούργησαν σημαντικές περιουσίες.
    Δυστυχώς, οι σύγχρονες γενιές (δηλαδή τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους) και κυρίως οι συγγενείς στην Ελλάδα, δεν μπορούν να καταλάβουν τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι για ν’ αποκτήσουν αυτές τις περιουσίες. Το αποτέλεσμα είναι ότι καθώς αυτοί οι άνθρωποι φτάνουν στο τέλος της ζωής τους, να υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που οι συγγενείς να εποφθαλμιούν αυτές τις περιουσίες και να τους πετάνε στην άκρη προκειμένου να τις καρπωθούν.
    Είναι πολύ λυπηρό επίσης, να βλέπεις ότι αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν σήμερα από τρομερές ασθένειες και παθήσεις λόγω των συνθηκών εργασίας εκείνης της εποχής και να μην εκτιμάται αυτό όσο θα έπρεπε. Είναι όμως εξαιρετικά ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι το κράτος και η τοπική Ελληνική κοινωνία, παρέχουν υπηρεσίες για τους ηλικιωμένους που κάνουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους να είναι ποιοτικά και πολύ καλά!
    Στη συνέχεια θα σας αναλύσω πως είναι οργανωμένοι οι Έλληνες εδώ στη Μελβούρνη και πως οιΚοινότητες και η Εκκλησία έπαιξαν (και παίζουν) σημαντικότατο ρόλο στη διατήρηση της συνοχής του Ελληνισμού.

  8. #18

    Ο Ελληνισμός της Μελβούρνης –Μια σύγχρονη προσέγγιση (3)

    Για τους ανθρώπους που καταφθάνουν αυτή την εποχή στην Αυστραλία από την Ελλάδα, είναι αρκετά δύσκολο να κατανοήσουν πως είναι οργανωμένοι οι Έλληνες εδώ, αλλά κυρίως να κατανοήσουν τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες που υπάρχουν μεταξύ των οργανωμένων Ελλήνων της Αυστραλίας.
    Εμείς που είχαμε κάποια εμπειρία από τις Ελληνικές κοινότητες στην Αμερική, ήταν πιο εύκολο να έρθουμε σ’ επαφή μαζί τους και να βρούμε πιο γρήγορα το δρόμο μας.
    Γενικώς πάντως, η επαφή με τις Ελληνικές οργανώσεις είναι ίσως το κυριότερο στήριγμα για τους νεοφερμένους από την Ελλάδα και είναι σίγουρο ότι μέσα από αυτές θα βοηθηθούν για να κάνουν τα πρώτα βήματα. Πολλές από αυτές τις οργανώσεις έχουν ήδη ενεργοποιήσει προγράμματα βοήθειας για συντοπίτες τους που μεταναστεύουν τώρα από την Ελλάδα, παρέχοντας υλική και συμβουλευτική βοήθεια και υποστήριξη.
    Εδώ στη Μελβούρνη υπάρχει ένας τεράστιος ιστός από διάφορες Ελληνικές οργανώσεις, συλλόγους και λέσχες κάθε είδους. Οι στυλοβάτες όμως όλων των οργανώσεων είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας (ή αλλιώς γνωστή κι ως «Κεντρική Κοινότητα»), (Greek Orthodox Community of Melbourne and Victoria) και η Εκκλησία μέσω της Αρχιεπισκοπής(Greek Orthodox Archdiocese of Australia — Home). Όπως θα το περίμενε κανείς, οι δύο αυτοί οργανισμοί διατηρούν τυπικές σχέσεις και γενικώς ο ένας δεν μπλέκεται στις υποθέσεις του άλλου. Αν και η Κεντρική Κοινότητα είναι «αρχαιότερη» από την Αρχιεπισκοπή, η δεύτερη έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη για τον εξής απλό λόγο ότι η πρώτη γενιά μεταναστών είναι πλέον γερασμένη και είναι φυσικό επακόλουθο να στρέφεται στην Εκκλησία.
    Από εκεί και πέρα, υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός συλλόγων, οργανώσεων και ενώσεων που έχουν σχέση με την εντοπιότητα. Αυτές οι οργανώσεις, έχουν οι περισσότερες, τις βάσεις τους από την εποχή του μεγάλου κύματος της μετανάστευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν ακόμη και σύλλογοι που είναι επιπέδου χωριού, επειδή έτυχε και βρέθηκε ένας αριθμός μεταναστών από το ίδιο αυτό χωριό.
    Όπως είπαμε και προηγούμενα, οι περισσότεροι μετανάστες ήρθαν από τη Μακεδονία και ως εκ τούτου, η Πανμακεδονική Ένωση Συλλόγων Μελβούρνης και Βικτωρίας είναι μια από τις ισχυρότερες εδώ, με δυνατή φωνή όσον αφορά τα θέματα με τη FYROM. Άλλες μεγάλες οργανώσεις είναι ηΠανηπειρωτική Ομοσπονδία Αυστραλίας, η Ένωση Ποντίων Μελβούρνης, η Παγκρήτιος Ένωση Μελβούρνης, κλπ.
    Το αντικείμενο των συλλόγων αυτών είναι η διατήρηση του πολιτισμού, των εθίμων της κάθε ιδιαίτερης πατρίδας αλλά και η διατήρηση των δεσμών μεταξύ των μελών τους, αλλά και με την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Έτσι βλέπουμε κάθε λίγο και λιγάκι, να γίνονται εξαιρετικές πολιτιστικές εκδηλώσεις με χορούς, έθιμα και τραγούδια, αλλά και πανηγύρια με γλέντια τρικούβερτα! Όλες αυτές οι εκδηλώσεις πραγματικά συσπειρώνουν τον Ελληνισμό, αλλά είναι όμως χαρακτηριστικό ότι υπάρχει και μεγάλη συγκέντρωση χρημάτων για δημιουργία υποδομών, για φιλανθρωπικούς σκοπούς κλπ.
    Ειδικά κατά τη περίοδο του Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου, που είναι καλοκαιράκι εδώ στην Αυστραλία, γίνονται πάρα πολλές εκδηλώσεις και πανηγύρια που κάνουν όλους τους συμμετέχοντες να νοιώθουν ότι είναι στην Ελλάδα! Αποκορύφωση όλων αυτών των εκδηλώσεων είναι το Φεστιβάλ Αντίποδες(Antipodes) που γίνεται κάθε χρόνο από την Κεντρική Κοινότητα στη Lonsdale Street της Μελβούρνης, που είναι ένας από τους πιο κεντρικούς δρόμους του City και που κάποτε φιλοξενούσε το μεγαλύτερο πυρήνα Ελληνικών μαγαζιών. Σήμερα, μόνο το κτήριο της Κεντρικής Κοινότητας και ελάχιστα Ελληνικά καταστήματα έχουν μείνει στη περιοχή να θυμίζουν ότι κάποτε εκεί μιλούσαν μόνο Ελληνικά και εκεί χτυπούσε η καρδιά του Ελληνισμού της Αυστραλίας.

  9. #19

    Ο Ελληνισμός της Μελβούρνης –Μια σύγχρονη προσέγγιση (4)

    Πέρα όμως από τους χορούς και τα τραγούδια, σημαντικότατο είναι το έργο των Ελληνικών οργανώσεων στα θέματα παιδείας και διάδοσης της Ελληνικής γλώσσας. Στη Μελβούρνη λειτουργούν τρία ολοήμερα Ελληνικά σχολεία (ιδιωτικά με επίπεδα νήπια ως λύκειο, που όμως έχουν τη βάση τους στο Αυστραλιανό σύστημα εκπαίδευσης με έμφαση στα Ελληνικά): Το Alphington Grammar School (ανήκει στην Κεντρική Κοινότητα), ο Άγιος Ιωάννης και οι Άγιοι Ανάργυροι (ανήκουν στην Αρχιεπισκοπή). Να σημειώσουμε εδώ ότι αυτά τα σχολεία στη προσπάθειά τους να βοηθήσουν τους «νέο-μετανάστες», προσφέρουν δωρεάν φοίτηση σε παιδιά που έρχονται τώρα από την Ελλάδα (προσοχή όμως στις προϋποθέσεις!). Υπάρχει επίσης ένας πολύ μεγάλος αριθμός απογευματινών Ελληνικών σχολείων, που λειτουργούν από τις διάφορες ενορίες και κοινότητες, όπως επίσης και μερικά ιδιωτικά απογευματινά σχολεία. Σε αυτά τα σχολεία χτυπά πραγματικά η καρδιά της νεότερης γενιάς των Ελλήνων εδώ στη Μελβούρνη και εκεί ακριβώς γίνεται η σύνδεση της πρώτης γενιάς των μεταναστών με τα παιδιά που είναι τρίτη και τέταρτη πλέον γενιά και προσπαθούν να μάθουν την Ελληνική γλώσσα.
    Στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους τα παιδιά αυτά πάνε στα Ελληνικά σχολεία να μάθουν Ελληνικά, επειδή τα σπρώχνει ο παππούς και η γιαγιά και είναι κι αυτοί που βοηθούν εντέλει για να μάθουν τα εγγόνια και τα δισέγγονα, τη γλώσσα των προπατόρων τους. Στα σχολεία αυτά γίνεται πραγματικά ένα Τιτάνιο έργο από τους δασκάλους και εκπαιδευτικούς που προσπαθούν μέσα από αντίξοες συνθήκες να μεταδώσουν τα Ελληνικά γράμματα και τη κουλτούρα σε παιδιά που χάνουν σιγά-σιγά το έρεισμά τους γι’ αυτό. Δυστυχώς όμως, είναι εμφανές πλέον ότι η προσπάθεια αυτή φθίνει.
    Οι μετανάστες της πρώτης γενιάς σιγά-σιγά φεύγουν και πίσω μένουν τα παιδιά τους που δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μάθουν τα δικά τους παιδιά Ελληνικά. Επιπλέον, οι λεγόμενοι «μεικτοί γάμοι» (γάμοι Ελλήνων ή Ελληνίδων με άτομα από άλλες εθνότητες) είναι όλο και πιο συνηθισμένοι. Είναι δυστυχώς επιβεβαιωμένο ότι όλο και λιγότερα παιδιά από «μεικτούς» γάμους συμμετέχουν στα Ελληνικά σχολεία. Προς το παρόν πάντως, ο αριθμός των παιδιών που πηγαίνουν στα Ελληνικά σχολεία είναιαρκετά μεγάλος και είναι παρήγορο που υπάρχει τόση κινητικότητα.
    Πριν κλείσω αυτό το μικρό αφιέρωμα στους Έλληνες της Αυστραλίας, θα ήθελα να αναφέρω ένα άλλο σημαντικότατο κομμάτι της δραστηριοποίησης των Ελλήνων εδώ στη Μελβούρνη: Τις κοινωνικές υπηρεσίες, με κυριότερους εκπροσώπους την «Αυστραλο-Ελληνική Κοινωνική Πρόνοια», γνωστή κι ως «Πρόνοια»(Australian Greek Welfare Society, Home Page - NW) και τη «Φροντίδα». Αυτές οι οργανώσεις που λειτουργούν εξαιρετικά επιτυχημένα ως μη-κερδοσκοπικές, παρέχουν ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών κυρίως για ηλικιωμένους, άτομα με ειδικές ανάγκες και παιδιά. Οι υπηρεσίες που δίνουν οι οργανώσεις αυτές είναι πραγματικά καταπληκτικές και έχουν την αναγνώριση όλης της Ελληνικής παροικίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι η «Πρόνοια» έχει διευρύνει τις δραστηριότητές της και προς τους συμπατριώτες μας που έρχονται από την Ελλάδα και βρίσκονται σε ανάγκη.

  10. #20

    Οι Καλοί, οι Κακοί και οι Άσχημοι!

    Να ‘μαστε πάλι πίσω μετά από μεγάλη απουσία. Γνωρίζω ότι πολλοί φίλοι των άρθρων μου έχουν αναρωτηθεί γιατί σταμάτησα να γράφω τόσο καιρό…. Δεν θα δώσω άσκοπες δικαιολογίες, απλά δύο λέξεις: ψυχολογία και εργασία. Δύο λέξεις συνυφασμένες στενά μεταξύ τους στη περίπτωσή μας εδώ στη Μελβούρνη.
    Μία εργασία πλήρους απασχόλησης και δύο εργασίες part-time και ατέλειωτες ώρες δουλειάς από τη μία και η ψυχολογία της απουσίας από όλα αυτά που ήταν δικά σου και σε προσδιόριζαν κοινωνικά, από την άλλη. Συνεχής δουλειά από τις 8 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ σε πολλές περιπτώσεις. Ψυχολογία στα τάρταρα από την άλλη, με ερωτηματικά να εμφανίζονται μέσα στο κεφάλι σου, να σε αρρωσταίνουν και να σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έκανες το σωστό να έρθεις σε αυτή την αχανή χώρα. Αυτά σε συνδυασμό με τη συνεχή προσπάθεια ενσωμάτωσης στον κοινωνικό περίγυρο, συνθέτουν μία εικόνα που δεν μου έδινε έμπνευση να γράψω.
    Όμως τα πράγματα έστρωσαν τώρα και όπως είπα στην αρχή: να ‘μαστε πάλι! Αυτά τα ολίγα για την απουσία μου από τις επάλξεις του tsemperlidou.gr.
    Πριν συνεχίσω, για να κλείσω αυτή τη σύντομη (απολογητική) εισαγωγή, να πω ότι υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση στα άρθρα μου. Πολλοί φίλοι εκφράστηκαν με εξαιρετικούς επαίνους για τα άρθρα και τους ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό.
    Για μένα η ικανοποίηση προήρθε όταν κατάφερα με αυτά που γράφω, να βοηθήσω μία οικογένεια νέο-μεταναστών (έστω κι ελάχιστα) να σταθεί στα πόδια της. Με αυτούς τους ανθρώπους (που ήρθαν πολύ πρόσφατα στη Μελβούρνη) είμαστε πλέον φίλοι και βρισκόμαστε στην αρχή μιας ωραίας παρέας. Συναντιόμαστε και σε αυτή τη φάση, τους δίνουμε τα «φώτα» μας στο καινούργιο βήμα που έκαναν κι αυτοί σαν κι εμάς. Κοιτάζοντάς τους στα μάτια, βλέπουμε τον εαυτό μας πριν δύο χρόνια, με τις αγωνίες μας, τα άγχη μας, την αβεβαιότητα, αλλά και με την απώλεια όλων αυτών που μας προσδιόριζαν κοινωνικά. Εύχομαι να μπορέσω να το κάνω και για άλλους αυτό!
    Στα δικά μας τώρα. Ο καιρός πέρασε και πριν λίγες μέρες συμπληρώσαμε ακριβώς δύο χρόνια στη Μελβούρνη! Σαν να ήταν χθες που ήρθαμε. Σκέφτομαι και αναλογίζομαι πόσα πολλά έγιναν μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια… Πόσο πολύ άλλαξε η ζωή μας! Από όλα αυτά που ξέραμε και ζούσαμε στην Ελλάδα σε αυτό που είναι τώρα πλέον η πραγματικότητα της ζωής για εμάς. Υπήρξαν πολλές στιγμές χαράς, ξεγνοιασιάς και απόλαυσης όλον αυτό το καιρό, αλλά υπήρξαν νομίζω, ίσως πιο πολλές ώρες πίκρας, αγωνίας, άγχους και απόγνωσης.
    Ξέρω ότι οι τελευταίες αυτές λέξεις αγγίζουν πολλούς συμπατριώτες μας που ζουν το δράμα της οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης στην Ελλάδα. Ξέρω ότι πολλοί ίσως πουν: «Τι μας λες τώρα; Εσύ καλά βολεύτηκες στη Μελβούρνη…» αλλά ο καθένας ζει τη δική του πραγματικότητα, κι εγώ την εκφράζω από τη πλευρά του νέο-μετανάστη στην Αυστραλία, έχοντας κάνει πολύ μεγάλα βήματα ενσωμάτωσης, για τα οποία είμαι πολύ υπερήφανος.
    Αναλογιζόμενος τα δύο αυτά χρόνια σε πρακτικό επίπεδο, νομίζω ότι μπορώ να πω με αρκετή ασφάλεια ότι η κίνηση της μετανάστευσης «μας βγήκε». Σίγουρα όχι χωρίς επιβάρυνση, αλλά ναι, «μας βγήκε». Ο πρώτος χρόνος ήταν πραγματικά πάρα πολύ δύσκολος. Πρακτικά αλλά και ψυχολογικά. Για όσους έχουν διαβάσει τα άρθρα μου, θα θυμούνται. Για αυτούς που με γνωρίζουν τώρα για πρώτη φορά, ας διαβάσουν τα παλαιότερα άρθρα για να πάρουν μια γεύση.
    Ήρθαμε στο άγνωστο, χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα. Τώρα συνειδητοποιούμε πόσο πολύ «δεν γνωρίζαμε τίποτα». Η Αυστραλιανή κοινωνία είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που ξέραμε από την Ευρώπη και από την Αμερική (θυμίζω ότι εγώ και η σύζυγός μου σπουδάσαμε στην Αμερική και είχαμε ένα μέτρο σύγκρισης). Αν θα μπορούσα να βάλω ένα πλαίσιο και να ορίσω την Αυστραλιανή κοινωνία, θα έλεγα ότι είναι ένα συγκερασμός από το Αγγλικό σύστημα με τις αποικιακές καταβολές της Βρετανικής Κοινοπολιτείας μαζί με έντονες επιρροές (που σε πολλές περιπτώσεις επιβάλλονται με το ζόρι) από τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής. Αυτά τα δύο συμπληρώνονται από την έντονη παρουσία των διαφόρων εθνοτήτων που ζουν και αναπτύσσονται αρμονικά μέσα στο σύστημα, με προεξάρχουσες τις διάφορες ασιατικές εθνότητες που μεγαλουργούν! Χωρίς να σημαίνει ότι δεν γίνονται διάφορα «παρατράγουδα» διαφθοράς και εγκληματικότητας, γενικά τα πράγματα είναι ήρεμα και δεν γίνονται (ή δεν φαίνονται!) τα «τρελά και τ’ ανάποδα» που γίνονται στην Ελλάδα.
    Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά που βλέπουμε; Η διαφορά στο εισόδημα και στο τρόπο που είναι «στημένο» το οικονομικό και πολιτικό οικοδόμημα σε αυτή τη χώρα, θα έλεγα. Τα εισοδήματα είναι πολύ διαφορετικά (κατώτερος μισθός είναι περίπου $16 την ώρα) αλλά και η παρουσία του κράτους πολύ διαφορετική, με ελάχιστα περιθώρια ύποπτων συναλλαγών με το πολίτη. Το πολιτικό σύστημα είναι κυρίως διπολικό, αλλά με τη διαφορά ότι όποιος και να κυβερνάει (Φιλελεύθεροι ή Εργατικοί) κάνει έκδηλα ωφέλιμα πράγματα για το κράτος και τους πολίτες του. Για εμάς που έχουμε μάθει στα Ελληνικά πράγματα, αυτό μας φαίνεται «από άλλο πλανήτη» και πραγματικά ακατανόητο!
    Αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχει διαφθορά, διαπλοκή και φοροδιαφυγή. Άνθρωποι είναι και αυτοί. Απλά αυτά είναι αποσπασματικά και αποτελούν την ελάχιστη εξαίρεση, που αν γίνει αντιληπτή, οι συνέπειες είναι πάρα πολύ βαριές, με κυριότερες το στιγματισμό και την απομόνωση στη πράξη, από την υπόλοιπη κοινωνία. Η διαφθορά και η διαπλοκή στην Αυστραλία είναι «πταίσμα» μπροστά σε αυτά που ξέρουμε στην Ελλάδα!!! Γενικά, το κράτος προωθεί την ανάπτυξη με πολύ πρακτικούς τρόπους που βοηθούν στη κυκλοφορία του χρήματος, σε σημείο που εμάς τους Έλληνες, μας αφήνει με ανοικτό το στόμα! Ίσως σε κάποιο επόμενο άρθρο αναφερθώ σε αυτά τα θέματα, για να κάνουμε τις συγκρίσεις μας!
    Για όσους είχαν διαβάσει αυτά που έγραφα το 2012-13, θα θυμούνται ότι μια από τις πρώτες κινήσεις που κάναμε όταν ήρθαμε, ήταν να «συνενωθούμε» με τον Ελληνισμό στη Μελβούρνη στην προσπάθειά μας να ενσωματωθούμε στο καινούργιο μέρος που βρεθήκαμε. Είναι, γενικώς, μια κίνηση που τη συνιστούμε σε όσους ήρθαν πρόσφατα ή προτίθενται να έρθουν στη Μελβούρνη. Δεν τη συνιστούμε όμως ανεπιφύλακτα. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί οι Έλληνες τις Αυστραλίας διαφέρουν σε πολλά πράγματα από εμάς τους νεοφερμένους. Από τα πιο απλά, όπως είναι η γλώσσα (ακούς λέξεις που έχουν χαθεί από τη σύγχρονη Ελληνική γλώσσα), έως τα πιο σύνθετα, που είναι κυρίως οι νοοτροπίες. Στην επιφάνεια, είμαστε όλοι Έλληνες. Όμως, οι νεοφερμένοι διαφέρουν πάρα πολύ από τη πρώτη γενιά των μεταναστών (σ.σ.: «πρώτη γενιά» είναι οι μετανάστες που ήρθαν κατευθείαν από την Ελλάδα) των δεκαετιών ’50, 60’ και ’70 και ακόμα περισσότερο από τις επόμενες γενιές (σ.σ. «επόμενες γενιές» είναι τα παιδιά της πρώτης γενιάς που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αυστραλία). Έτσι έχουμε τρείς διακριτές ομάδες (θα έλεγα σχεδόν «φράξιες») εντός της Ελληνικής παροικίας στη Μελβούρνη: Την «Πρώτη Γενιά», τις «Επόμενες Γενιές»και τους «Νεοφερμένους ή Νέο-μετανάστες» (σ.σ. οι νεοφερμένοι είναι εξ ορισμού η Πρώτη Γενιά του σήμερα!). Αφήνω στη διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη να κρίνει, ποιοι είναι «οι Καλοί», ποιοι «οι Κακοί» και ποιοι «οι Άσχημοι»!
    Φωτό από: Buyers Agent & Metropole Property Investment Strategists Australia
    Η συνέχεια στις 21 Φεβρουαρίου 2014

Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίαΤελευταία

Παρόμοια Θέματα

  1. Ανταπόκριση από Αυστραλία kikirikoy
    Από kikirikoy in forum Ανταπόκριση απο την Αυστραλία
    Απαντήσεις: 3
    Τελευταίο Μήνυμα: 25.10.2014, 15:29
  2. Ανταπόκριση απο την Αυστραλία - Agoriani
    Από Agoriani in forum Ανταπόκριση απο την Αυστραλία
    Απαντήσεις: 549
    Τελευταίο Μήνυμα: 07.08.2014, 16:29
  3. Ανταπόκριση από τήν Αυστραλία ARVAN
    Από Arvan in forum Ανταπόκριση απο την Αυστραλία
    Απαντήσεις: 11
    Τελευταίο Μήνυμα: 09.09.2013, 01:43
  4. Ανταπόκριση από την Αυστραλία- Leyteris77
    Από leyteris77 in forum Ανταπόκριση απο την Αυστραλία
    Απαντήσεις: 230
    Τελευταίο Μήνυμα: 30.08.2013, 00:29
  5. Ανταπόκριση από την Αυστραλία - Poly
    Από poly in forum Ανταπόκριση απο την Αυστραλία
    Απαντήσεις: 12
    Τελευταίο Μήνυμα: 29.02.2012, 18:19

Ετικέτες γι αυτό το Θέμα (tags)

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα
  • Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα
  • Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε συνημμένα
  • Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας
  •  
Σχετικά με εμάς
Το patriotaki.net βρίσκετε τα τελευταία 10 χρονια κοντά σας, για να προσφέρει έναν virtual τόπο συναντήσεως με δυνατότητα να ανταλλάσσονται χρήσιμες πληροφορίες. Ομογενείς,Μετανάστες και Έλληνες στην πατρίδα μας δίνουν χρήσιμες συμβουλές και πληροφορίες στο forum της ιστοσελίδας. Στήριξε και βοήθησε τον συνάνθρωπο σου, εθελοντικά και αφιλοκερδώς. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει με ένα μήνυμα μια βοήθεια σε ένα "πατριωτάκι" που ίσως περνάει την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του μέσα στο άγχος και την αβεβαιότητα για το μέλλον.

patriotaki.net - Ο Ελληνισμός στο Διαδίκτυο - Μετανάστευση, Ελλάδα και Ομογένεια

patriotaki - connecting greek people
Join us
Like