Ζω στη Νορβηγία τα τελευταία 5,5 χρόνια, έχω μικρο παιδί, τώρα είναι 11 χρονών, και μεσα σε αυτά τα χρόνια έχω δει δύο σχετικά περιστατικά. Το ένα ήταν ένας συμμαθητής του γιου μου (απο το Ιραν ή Ιρακ) οποίος παραπονιόταν συνέχεια στο σχολείο ότι τον δερνουν στο σπίτι και μετά απο μία σειρα συζητήσεων και αλλων διαδικασιών τον στειλανε σε μία άλλη οικογένεια (νομίζω ότι τώρα τον έχουν στείλει πίσω στη δική του) ύστερα απο μια διαδικασία με σχολή γονέων και ψυχολόγων για τους γονείς και μία άλλη περίπτωση με μονογενεική οικογένεια απο το Νεπάλ όπου η μάνα και η μία κόρη (συν. 4 παιδια) είχαν καταθλιψη επιβεβαιωμένη ιατρικά και το μικρό παιδάκι που ήταν τότε νομίζω 4 ετών το δώσανε σε μία οικογένεια με τη προοπτική εφόσον η κατασταση της υγείας της μητέρας αλλάξει να δωθεί πίσω. Απ ότι μου είπανε περιμένουν σύντομα την επιστροφή του στην οικογένεια του. Κάτι άλλο δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου. Κι εμείς εδω ηρθαμε για καλυτερο μέλλον για τα παιδια μας. Εχω κι ένα γιό 20 χρονών τώρα.